หมายังอาย  

ชาติจะล่ม เมืองจะร้าง ทางจะขาด 
เลือดจะสาด.. ไฟถูกปลุก ให้ลุกเหิม 
คลื่นจะซัด พัดน้ำแห้ง แล้งกว่าเดิม 
เชื้อไฟเติม เริ่มลุกลาม.. ห้าม.. อย่างไร 
 
กี่แขนป้อง กี่มือปก  กี่อกขวาง 
ไม่มีทาง สร้างกำแพง แข็งแกร่งได้ 
ยิ้มอาบหน้าว่า "รักชาติ" ประกาศไป 
แต่มีใคร.. ที่กล่าวไว้ ถวายตน 
 
ประกาศปาว ต่างกล่าวอ้าง อย่างเยี่ยมยอด 
ล้วนแทรกสอด หยอดคำไป ให้สับสน 
"พวกกูดี มีแต่ทุ่ม โอบอุ้มคน" 
ต่างฝ่ายก่น บ่นว่ากัน ปั่นข่าวคราว 
 
ไอ้ตัวใหญ่ คนไหนกล้า กว่าปากพูด 
ช่วยพิสูจน์ หยุดเรื่องทราม ความสามหาว 
นำสมอง มาตรองตรึก นึกเรื่องราว 
เลิกกลับกลอก มาบอกกล่าว เข้าใจกัน 
 
แต่เรื่องจริง ใครจะกล้า สละสิทธิ์ 
ผลประโยชน์ ที่ยึดติด นิดหรือนั่น 
อีกอำนาจ มากล้นฟ้า สารพัน 
จึงฟาดฟัน ต่างมั่นหมาย อยากได้มา 
 
หมากัดกัน พลันสาดน้ำ ห้าม..ก็หนี 
คนพวกนี้ มีแต่อ้าง.. สร้างปัญหา 
มิจบสิ้น แม้ดิ้นตาย วายชีวา 
ยังกัดกัน ไม่เลิกรา.. หมายังอาย..  
 

                                 ปตารมินทร์ / เขียน