သူရယ္
ေႏြဦးရာသီ ေရာက္ျပန္ၿပီေပါ႔။
ဒီအခ်ိန္ဆုိ ေဆာင္းႏွင္းတျပ
ေနညဳိျမႏွင့္ သာလွဆည္းဆာ
ေနျခည္ျဖာေသာ္ ေမွ်ာ္လြမ္းမဆုံး
တဆုံးမ်က္စိ ၾကည့္ေလရာတုိင္း
မွုိင္းညဳိ့ေတာဖုံး ေတာင္ကုန္းေတာင္တန္း
လွ်ဳိေျမာင္စမ္းႏွင့္ စိမ္းလန္းစပါးကြင္း
ၿခံစုိက္ခင္းႏွင့္ျမစ္စင္းသြယ္သြယ္
ယွက္သြယ္ေပါင္းဆုံ
နတ္ျပည္ဘုံေလာ၊ ဟုတ္ႏုိးေလာ။
မြန္တုိ႔ဘုန္းမီး တၿငီးၿငီးႏွင့္
ထီးထီးမားမား ဘုရားေစတီ
တြက္၍ေရေသာ္ က်ဳိက္ေမွာ္၀န္းစ
က်ဳိက္ေခါက္မက်န္၊ က်ဳိက္သလႅာန္ႏွင့္
တဖန္တမူ၊ ေလးဆူဓါတ္ပုံ
က်ဳိက္ဒဂုံတသြယ္ က်ဳိက္ဇြဲကပင္
ထင္ေပၚေသာင္းတုိက္ က်ဳိက္ထီး႐ုိးမြန္
က်ဳိက္ပြန္တလီ၊ က်ဳိက္ခမီ မက
က်ဳိက္ထ၀ါယ္ျပန္ ျပည္ဟံသာ၌
က်ဳိက္မုေတာ္တည္ တလီက်ဳိက္စာရံ
တရံက်ဳိက္မေရာ ေမွ်ာ္တုိင္းမၿငီး
နတ္ျပည္ႀကီးမွ် လြမ္းေမာသာလွ၏
ျပည္ရာမည။
တဖန္မ်ဳိးဂုဏ္ ဇာတိဂုဏ္သင္း
ေနသုိ႔၀င္းသည့္ အခ်င္းအေသြး
ဇာတိေမြးမွန္ မြန္တုိ႔ဟန္။
ကမၻာဦးအစ မဟာသမတ
စတည္ၾက မြန္ျပည္မွာ
ျမတ္ဧကရာဇ္ မင္းမႏူဟာရ္
ဒီဇမၺဴမွာ ထင္႐ွား။
တရားမင္းက်င့္ သူထိန္းလုိ႔
ၿငိမ္းေအးႂကြယ္ ျပည္သထုံတလႊား
ဗုဒၶတရား ေရႊအဆင္း
လင္းေစခဲ့သား။
ေပါက္ကံျပည္ ဗုဒၶထြန္းေစဖုိ႔
အရဟံဆရာ တုိက္တြန္းကာ ပုိ႔လုိက္တယ္။
တကၠတြန္း ဆရာတသုိက္ရယ္နဲ႔
အလဇၨီ ဆရာမုိက္ေတြကုိလ တုိက္ခ်ၿဖဳိခြဲ။
ပုဂံျပည္သူ က်မ္းတတ္ၾကေစဖုိ႔
ေက်ာက္ထက္မွာ စုိ႔စာထြင္းေပါ႔
ေရာ႔ယူလဟယ္ အလင္း။
သတၲိဗ်တၲိ၊ ျပည့္၀ေတာ္မွန္
ႏွလုံးရည္လက္႐ုံး ဘုန္းမီးျပည့္လွ်ံ
အမ်ဳိးဘာသာ သာသနာခ်စ္
ရာဇာဓိရာဇ္ မည္တြင္က်န္။
စဥ္းစားကာ ေတြးေခၚ
ျမင္ေျမာ္ကာျပည့္လွ်မ္း
လမ္းမွန္သူၫႊန္လုိ႔
မယုတ္မလြန္ လမ္းျပသြားတယ္
အုိ အ႐ွင့္သား သုခမိန္။
တရားစစ္ကုိ ႏုိင္ေအာင္တုိက္လုိ႔
ေမွာင္မုိက္သူ ေဆြတသင္းကုိ
အလင္းဉာဏ္ပညာနဲ႔
ဆင္ျခင္ကာ ႏုိင္ေအာင္တုိက္ခဲ့
အတုမဲ့တဲ့အမတ္ဒိန္။
အခ်စ္နဲ႔စစ္မွာ မတရားတာမ႐ွိ
ဒီနီတိ သူ႐ုိက္ခ်ဳိး၊ အမ်ဳိးျမတ္တဲ့ေမာင္။
ဒီဇမၺဴမွာ တလူ႐ွားလိမ့္
အံမယ္ စစ္သူႀကီး လဂြန္းအိမ္တဲ့
ကလိမ္ကက်စ္ သူပယ္ခြာ
ေနာင္လာမြန္မ်ဳိးဂုဏ္ ျမတ္ေစဖုိ႔ေလး။
တုိင္းတပါးသား က်ဴးေက်ာ္သူကုိ
ရန္သူရယ္ ႀကီးငယ္မမွုစတမ္း
မုိးႀကဳိးသြား ဓါးကုိဝင့္ကာ
ဂါမဏိေခါင္း သူတိျဖတ္
ျမတ္တဲ့သမိန္ဗရမ္း။
မိေစာဗု ဗညားေထာ
ေက်ာ္ေစာတဲ့ဧကရီ
ကမၻာခ်ီ မြန္ျပည္ႂကြယ္ေစေၾကာင္း
တရားေကာင္းကုိ သူေစာင့္လုိ႔
ၿဖဳိးေမာက္ခဲ့ၿပီ။
ဗုဒၶတရား ကမၻာတည္ဖုိ႔
ရည္သန္ကာ သာသနာသန္႔
ျဖန္႔က်က္ခဲ့ၿပီ။
မင္းဓမၼေစတီ၊ ဘာမထီတဲ့ႏွလုံး
ဘုရားေက်ာင္းကန္ ဇရပ္ရယ္နဲ႔
ရပ္ရြာသူၿဖဳိး ႂကြယ္ေပါေစဖုိ႔
ဆည္ဖုိ႔ကာ တံတားေဆာက္လွဴလုိ႔
တို႔တိုင္းျပည္ ေရြေငြေမာက္တယ္
ေျပာေလာက္ အံ့မခန္း။
သည္ပုဂၢဳိလ္ သည္လူျမတ္ေတြနဲ႔
သည္ေျမျမတ္ ပထဝီမွာ
လူမည္ကာ ျဖစ္လာရခဲ့
ၾကမၼာထူးတဲ့ဒီမင္းေမာင္။
ဒီအခ်ိန္ဆုိ မြန္ပ်ဳိေမလွ
နတ္မယ္မွ်တုိ႔ ခ်ယ္သျမန္းဆင္
သဘင္ပြဲလမ္း မြန္ျပည္ဝွန္းလုံး
ႀကိတ္ႀကိတ္အုံးလွွ်ံ ျမဴးၾကဟန္ကုိ
တရံတေက်း ရပ္ေျမေဝးက
မင္းေမာင္ကလည္း သည္းအူျပတ္မွ်
ရာမညသူ လွပ်ဳိျဖဴကုိ
လြမ္းလုိျငားလဲ မဘုရားသည္းအူ
ခ်စ္တဲ့သူက တူညီလက္တြဲ
ႏႊဲခ်င္မေႏွး ျမင္ေယာင္ေသး၍
ေဖးမေခ်ာ႔ျမဴ ရအုံးမယ္။
အုိဘယ့္ ခ်စ္သူ မိသည္းျဖဴ
ဒီမင္းေမာင္ ေလာကသားေပမုိ႔
တဖဝါးမကြာ ခ်စ္သူအနားသာပ
ၿပဳံးတျမျမ ေနခ်င္တာ။
ဒီေရေျမ ဒီလူသား
ျမင့္မားတဲ့ဂုဏ္ေရာင္။
ဒီမင္းေမာင္ စြန္႔ခဲ့ျငား
႐ွိ႐ုိးလား မျပန္ခ်င္ေပါင္။
သာသနာေရာင္ဝါၫွဳိး
ခုိးဆုိးတဲ့မင္းညစ္ေတြ
ေကာက္က်စ္တဲ့ကလိမ္ဉာဏ္နဲ႔
ဟန္ေဆာင္သေလ မင္းသား႐ူးရယ္
သားစားဘီလူး။
ထီးက်ဳိးကာ စည္ေပါက္
မ်ဳိးေပ်ာက္ကာ က်က္သေရတုံးသမုိ႔
တုံးျပစ္ခ်င္ ဒီဘဝကုိ
မက္ေမာလွဘူး။
အမ်ဳိးယုတ္ေတြ အမ်ဳိးျဖဳတ္ၿပီးခါမွ
သည္မင္းေမာင္ အိမ္အေရာက္ျပန္လိမ့္
ေစာင့္ခ်ိမ့္မၿငီး။
|
