စီးပြားေရးအက်ပ္အတည္းက မြန္ကေလးတုိ႔၏ ပညာေရးကုိ ထိခုိက္ေနဆဲ |
Kaowao / ဒီဇင္ဘာ ၂၀ ၊ ၂၀၀၇
မိဘတုိ႔၏စား၀တ္ေနေရး မေျပလည္မႈ စီးပြားေရးအက်ပ္အတည္းမႈေၾကာင့္ မြန္ကေလးငယ္တုိ႔၏ ပညာေရးကုိ ထိခုိက္ေန ဆဲျဖစ္ေၾကာင္း ပညာေရးေလ့လာေနသူမ်ား၏ အဆုိအရသိရသည္။
နယ္စပ္တစ္ေနရာတြင္ ႏုိင္ငံျခားသားတစ္ဦးႏွင့္အတူ မြန္ကေလးငယ္မ်ားကုိ ေတြ႕ရပုံ - - - (ဓါတ္ပုံ - Kaowao Newsgroup)
``ကၽြန္မတုိ႔ ေလ့လာထားခ်က္အရဆုိရင္ ကေလးေတြမူလတန္းအဆင့္မွာဘဲ ေက်ာင္းေနတာမ်ားၿပီး အလယ္တန္း၊ အထက္ တန္းအဆင့္ ေရာက္သူနည္းတယ္၊ မိဘေတြရဲ႕ စီးပြားေရးဆုိင္ရာ ျပႆနာတစ္ခုတစ္ခုနဲ႔ ဆက္စပ္ၿပီးေတာ့ ေက်ာင္းဆက္ တက္ႏုိင္သူ အရမ္းကုိနည္းတယ၊္ အထက္တန္းေတြက စရိတ္စကလည္း မ်ားလာတယ္၊ ကေလးေတြကုိ ဆက္ေထာက္ပံ႔ဖုိ႔ မတက္ႏုိင္ၾကေတာ့တာမ်ားတယ္၊ အဓိကအေၾကာင္းအရင္းက ဆင္းရဲတာေၾကာင့္ဘဲ´´ ျဖစ္ေၾကာင္း မိစရုိင္းႏြန္ အမ်ဳိးသမီးႏွင့္ ကေလးအခြင့္အေရးအဖြဲ႕က ေျပာသည္။
မြန္ျပည္နယ္အတြင္း ကေလးငယ္အမ်ားအစုမွာ မိဘတုိ႔၏စား၀တ္ေနေရး လက္ရွိျပႆနာမ်ားေအာက္တြင္ ေျဖရွင္းႏုိင္ေရး အတြက္ ကေလးမ်ားကိုယ္တုိင္ က်ရာအခန္းက႑မွ ၀င္ေရာက္ကူညီၾကရင္း ေက်ာင္းထြက္လုိက္ၾကရေၾကာင္း မိစရုိင္းႏြန္က ဆက္ေျပာသည္။
မိန္းကေလးငယ္မ်ားလည္း အရြယ္မေရာက္ေသးခင္ လိင္ပုိင္းဆုိင္ရာေဖ်ာ္ေျဖမႈမ်ား၊ စားေသာက္ဆုိင္ အသုိင္းအ၀ုိင္းအတြင္းသုိ႔ ေရာက္ေနၾကသည္မွာ ယမန္ႏွစ္ (၂၀၀၆) ထက္ကပိုမုိေတြ႕လာရေၾကာင္း ေမာ္လၿမိဳင္ တကၠသုိလ္မွ ေက်ာင္းသားတစ္ဦးက ဆုိသည္။
``စားေသာက္ဆုိင္မ်ားမွာ အလုပ္လုပ္ေနတဲ႔ မိန္းကေလးေတြက အစက မသိလုိ႔၊ နားမလည္ေသးလုိ႔ ေရာက္လာၾကတာရွိ သလုိ၊ သိသိႀကီးနဲ႔ စီးပြားေရးမေျပလည္မႈေၾကာင့္ျဖစ္ျဖစ္ အခုေလာေလာဆယ္ျပႆနာကုိ ေျဖရွင္းႏုိင္ဖုိ႔အတြက္ ၀င္လုပ္တဲ႔သူ လည္းရွိတယ္၊ ေမာ္လၿမိဳင္ၿမိဳ႕တစ္၀ိုက္ စားေသာက္ဆုိင္ထဲမွာ အလုပ္လုပ္ေနတဲ႔မိန္းကေလးေတြဟာ အရမ္းငယ္ရြယ္ၾကတယ္၊ ဒီအလုပ္မ်ဳိးလုပ္သင့္တဲ႔အရြယ္ေတြ မဟုတ္ဘူ´´ ဟု ထုိေက်ာင္းသားက ဆက္ေျပာသည္။
နယ္စပ္ေဒသမွ မြန္ကေလးငယ္မ်ားမွာ မိဘတုိ႔၏ေရြ႕ေျပာင္းအလုပ္သမားဘ၀ေၾကာင့္ေသာ္လည္းေကာင္း၊ မိဘတုိ႔၏အေျခခံ အခြင့္အေရး ဆံုး႐ႈံးမႈမ်ားေၾကာင့္ေသာ္လည္းေကာင္း အခမဲ႔ေက်ာင္းမ်ားတြင္သာ ေရြ႕ေျပာင္းထားျခင္းေၾကာင့္ ဘာသာစကား နားမလည္မႈေၾကာင့္ ပညာေရးဘက္တြင္ စိတ္၀င္စားမႈနည္းပါးၾကသည္။
မဲေဆာက္ၿမိဳ႕မွ မြန္ကေလးငယ္မ်ားကုိ စာသင္ၾကားေနေသာဆရာတစ္ဦးက `` ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ေက်ာင္းကုိေရာက္ တဲ႔ေက်ာင္း သားမိဘေတြက ေတာင္ယာလုပ္ငန္းမ်ားမွာ ေန႔စဥ္လုပ္ကိုင္ေနသူေတြခ်ည္းပဲ၊ သူတုိ႔မိဘေတြက အဆင္မေျပၾကဘူး၊ ဒီထက္ ေကာင္းတဲ႔အရပ္ေဒသ အဆင္ေျပတဲ႔ေဒသကုိ လုိက္ေျပာင္းေနၾကေတာ့ ကေလးေတြလည္း ပညာတစ္၀က္တစ္ပ်က္နဲ႔ ေက်ာင္း ထြက္လုိက္ရတာရွိတယ္၊ ဒီမဲေဆာက္အျပင္က ဖုတလရြာက မြန္ကေလးေတြရဲ႕မိဘေတြဆုိရင္ ေန႔လုပ္ေန႔စားဘ၀ေတြခ်ည္းပဲ၊ သူတုိ႔ကေလးေတြအတြက္ အႀကိဳအပုိ႔ကအစ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ တာ၀န္ယူထားေတာ့သာမွ သူတုိ႔မွာအခက္အခဲေတြ အမ်ားႀကီးရွိ ေနေသးတယ္´´ ဟုေျပာသည္။
ထုိမဲေဆာက္အေျခစုိက္ မြန္တုိင္းရင္းသားမ်ား ကူညီေစာင့္ေရွာက္ေရးအဖြဲ႕သည္ ထုိေဒသရွိမြန္ကေလးငယ္မ်ား၏ ပညာေရး အတြက္ မြန္၊ ျမန္မာ၊ ထုိင္း၊ အဂၤလိပ္ ေလးဘာသာျဖင့္ ေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္းဖြင္လွစ္ထားၿပီး (၂၀၀၇) ခုႏွစ္ ပညာေရးသင္ႏွစ္ တြင္ သံုးႏွစ္မွ ဆယ္႔ႏွစ္ႏွစ္အၾကား မြန္ေက်ာင္းသား (၉၃) ဦးလာေရာက္အပ္ႏွံရာတြင္ ယခုအခါအေယာက္ (၄၀) ေက်ာ္သာ ဆက္လက္ပညာသင္ၾကားေနၾကေၾကာင္း ထုိေက်ာင္းမွ ေက်ာင္းဆရာတစ္ဦးျဖစ္သူ ႏိုင္အဂၢကဆုိသည္။
မဲေဆာက္ၿမိဳ႕ရွိ အဆုိပါမြန္ကေလးစာသင္ေက်ာင္းမွာ လံုၿခံဳေရးႏွင့္ေနရာလပ္မရွိေသာေၾကာင့္ ကေလးမ်ားအတြက္ က်န္းမာ ေရးဆုိင္ရာေလ့က်င့္ခန္းလုပ္ရန္ အခက္အခဲမ်ားႏွင့္ရင္ဆုိင္ေနရသည္။
ဘုရားသံုးဆူ၊ စံခရဘူရီ နယ္စပ္တစ္၀ိုက္ရွိ မြန္ကေလးငယ္အမ်ားစုမွာ မိဘမ်ားကစီးပြားေရးအပုိင္းတြင္ ေျဖရွင္းေနၾကရ၍ သူတုိ႔အတြက္အခ်ိန္မေပးႏုိင္မႈနည္းပါးျခင္းေၾကာင့္ ထုိလြတ္လပ္မႈမ်ားေၾကာင့္ လမ္းေပၚေလလြင့္ျခင္းမ်ားဘ၀သုိ႔ ငယ္ငယ္ ရြယ္ရြယ္တြင္ ေရာက္သြားၾကသည္။
`` ဒီ၀င္က (စံခရဘူရီ) ရြာက ကေလးတစ္၀က္ေက်ာ္ေက်ာ္ဟာ မိဘေတြကအခ်ိန္ျပည့္အလုပ္လုပ္ေနၾကရလုိ႔ မနက္ကစၿပီး မုိးခ်ဳပ္အထိအလုပ္ထဲမွာဆုိေတာ့ ကေလးေတြကုိလူႀကီးေတြက အခ်ိန္အျပည့္မေစာင့္ေရွာက္ႏုိင္ၾကဘူး။ နည္းနည္းသိနားလည္ တဲ႔အရြယ္ေရာက္ေတာ့ လမ္းမွားတဲ႔ဘက္ေရာက္ ၾကတာမ်ားတယ္၊ ၿပီးေတာ့သူတုိ႔ပညာေရးမွာလည္း ေလးနက္မႈမရွိၾကဘူး၊ မိဘေတြကုိယ္တုိင္ကလည္း ေကာင္းတဲ႔ အေၾကာင္းအျမင္ ဗဟုသုတဘက္မွာ ထုိက္သင့္သေလာက္မသိၾကေတာ့ သူတုိ႔ ကေလးေတြ (၅)တန္း (၆) တန္းေလာက္ရတာနဲ႔ ေက်ာင္းထြက္ၾကၿပီး အလုပ္လုပ္ၾကၿပီး´´ ဟု စံခရဘူရီ မြန္ရြာဘက္ကမ္း ထုိင္းအစုိးရ ေက်ာင္းတြင္ မြန္ဘာသာသင္ၾကားႏုိင္ရန္ ႀကိဳးစားခဲ႔သူ ေက်ာင္းဆရာတစ္ဦးက ဆုိသည္။
ထုိင္းႏိုင္ငံေတာင္ပုိင္း ဖန္ငါးႏွင့္ ဖူးကတ္ဘက္မွာ မြန္တုိင္းရင္းသားေရြ႕ေျပာင္းအလုပ္သမားမ်ားမွာ ျမန္မာႏုိင္ငံမွ အျခားတုိင္း ရင္းသားမ်ားႏွင့္အတူ ဘာသာစကားအခက္အခဲ မိဘတုိ႔၏ေရြ႕ေျပာင္းအလုပ္လုပ္ကုိင္ရာသုိ႔ လုိက္လည္ေျပာင္းေရြ႕ေနရ၍ မြန္ ကေလးငယ္မ်ားမွာ ဘာသာ၊ သာသနာ အေၾကာင္းၾကားဖူးရုံ၊ နားလည္ရုံမွ်သာ သိတတ္ကာ ေက်ာင္းေျပာင္း၊ ေက်ာင္းထြက္ လုိက္ၾကရေၾကာင္း ဖန္ငါးတြင္ အလုပ္သမားအေရးကူညီေနေသာ `` ေစတနာေဖာင္ေဒးရွင္း´´ မွမြန္ေက်ာင္းဆရာ သံဃာ တစ္ပါးက မိန္႔ၾကားသည္။
ထုိင္းႏုိင္ငံ ဘန္ေကာက္ၿမိဳ႕ အနီးရွိမဟာခ်ာဲ ျမန္မာအလုပ္သမားရြာတြင္ လူငယ္မ်ားကုိအခ်ိန္ပုိင္း ပညာသင္ေပးေနသူ ႏုိင္ ေဟာင္မန္းက `` လူငယ္ေတြကအလုပ္တစ္ဖက္နဲ႔ အားလပ္ခ်ိန္မွာစာသင္ေန သူေတြရွိတယ္၊ ဒါေပမယ္႔ ဒီမဟာခ်ာဲေဒသ လူဦးေရနဲ႔စာရင္ေတာ့ ရာခုိင္ႏႈန္းအားျဖင့္ အရမ္းနည္းတယ္´´ဟု ဆုိသည္။ မဟာခ်ာဲေဒသ ေခၚ စမြတ္စခြန္ေဒသတြင္ ျမန္မာေရြ႕ေျပာင္းအလုပ္သမား သန္း၀က္ခန္႕ရွိေၾကာင္း အလုပ္သမားအခြင့္အေရး အဖြဲ႕အစည္းမ်ား ခန္႔မွန္းၾကသည္။ ထုိေဒသရွိ ျမန္မာအလုပ္သမားဦးေရ၏ (၇၀) ရာခုိင္ႏႈန္းမွာ ျမန္မာႏုိင္ငံေတာင္ပုိင္းေဒသမွ မြန္လူမ်ဳိးျဖစ္ေၾကာင္း ထုိမဟာ ခ်ာဲတြင္ရွိေသာ မြန္အဖြဲ႕အစည္း မ်ားကဆုိသည္။
ထုိင္းနယ္စပ္တစ္ေနရာတြင္ က်င္းပခဲ႔ေသာမြန္လူငယ္မ်ား အျမင္ခ်င္းႏွီးေႏွာဖလွယ္ပြဲသုိ႔ တက္ေရာက္ခဲ႔ၾကေသာ မြန္ျပည္ သူလူငယ္မ်ား ထုိင္းႏုိင္ငံအတြင္းႏွင့္ နယ္စပ္တစ္၀ုိက္မွာ မြန္လူငယ္မ်ားႏွင့္မြန္ျပည္သစ္ပါတီ ထိန္းခ်ဳပ္ နယ္ေျမမွ မြန္လူငယ္ မ်ားတြင္ မြန္ျပည္သစ္ပါတီမွ လူငယ္မ်ားသည္၀င္ေရာက္ႏွီးေႏွာႏုိင္စြမ္း နည္းပါးၾကၿပီး ဗဟုသုတပုိင္းဆုိင္ရာ အားအနည္း ဆံုးျဖစ္သည္ဟု လူ႔အခြင့္အေရးျမႇင့္တင္ေရးအဖြ႔ဲ(မြန္ျပည္)မွ နာဲကေဆာ့မြန္ သြားေရာက္ေလ့လာခဲ႔သူတစ္ဦးက ေျပာသည္။
မြန္ျပည္နယ္ ရထားေပၚတြင္ ခရီးသည္တစ္ဦးႏွင့္အတူ ေတြ႕ရေသာကေလးငယ္တုိ႕၏ဘဝ - (ဓါတ္ပုံ - Kaowao Newsgroup)
 |
