ကြန္းယကၡ
ပါဋိလိပုတ္ၿမဳိ႕ေတာ္ႏွင့္မနီးမေဝးး၌ သရက္ဥယ်ာဥ္တစ္ခု ႐ွိေလသည္။ ယင္းဥယ်ာဥ္တည္႐ွိေနသည့္ေနရာ၌ က်က္သေရ မဂၤလာအျဖာျဖာႏွင့္ျပည္စံုသည့္ ဂဂၤါျဖစ္ ႏွင့္ ဆုန္းျမစ္တို႔ ေပါင္းဆုံၾကေလသည္။ ဆုန္းျမစ္၏ေနာက္က်န္ေနသည့္ျမစ္ေရ သည္ ဂဂၤါ၏ ႏို႔ကဲ့သို႔ျဖဴစင္ေနသည့္ျမစ္ေရႏွင့္ ေပါင္းဆုံရသျဖင့္ အခိုက္အတန္႔အားျဖင့္ ညစ္ေၾကးကင္းစင္းသြားေလသည္။
ႏွစ္ေပါင္း ႏွစ္ေထာင့္ႏွစ္ရာငါးဆယ္ေလာက္က အ႐ုပ္ကားေဟာင္းတပ္ခု ျဖစ္သည္။ ယင္းအ႐ုပ္ကား၏အေရာင္သည္ ေမွးမွိန္ ေပ်ာ့ေတာ့ေနၿပီ။ အခ်ိန္ကာလအလ်ဥ္းသည္ ယင္းအ႐ုပ္ကားကို ပြတ္တိုက္ပါေသာ္လည္း ၾကည္လင္ထင္႐ွားလာေအာင္ မစြမ္းႏိုင္ေပ။ အမွန္စင္စစ္အားျဖင့္ ႏွစ္ပရိေစၧဒ အႏွစ္ ႏွစ္ေထာင္ေက်ာ္အေတာအတြင္း၌ သမိုင္း၏ဟုတ္နံရံမ်ား၌ အ႐ုပ္ကား ေပါင္း ဘယ္ႏွစ္ခု ေရးခ်ယ္ခဲ့ၿပီး အ႐ုပ္ကားေပါင္း ဘယ္ႏွစ္ခုပ်က္ျပယ္သြားၾကၿပီးနည္း။
ဂဂၤါျမစ္ ႏွင့္ ဆုန္းျမစ္၏ဆုံရာ၌ ႐ွိေသာေတာင္ကုန္းတခုေပၚတြင္ အေသာကမင္းႀကီး၏အမတ္ခ်ဳပ္ႀကီး ရာဓဂုတၲ ေနထိုင္သည့္ သခၤမ္းေက်ာင္း ႐ွိေလသည္။ စာဏက်အမတ္ႀကီး၏အဆက္အႏြယ္ျဖစ္ေသာ ထိုအမတ္ခ်ဳပ္ႀကီးသည္ မိမိ၏အစဥ္အဆက္ကို ဆက္လက္ထိန္းသိမ္းထားေလသည္။ ႀကီးမားက်ယ္ျပန္႔သည့္ႏိုင္ငံေတာ္၏အာဏာတန္ခိုးႏွင့္ ျပည့္စုံသည့္အမတ္ခ်ဳပ္ႀကီး တစ္ဦး ျဖစ္လင့္ကစား ရာဓဂုတၲသည္ သူေတာင္စင္ျဗဟၼဏတစ္ဦးကဲ့သို႔ သခၤမ္းေက်ာင္း၌သာ ေနထိုင္သည္။ မီးယဇ္ပူေဇာ္မႈ စေသာကုသိုလ္ေကာင္းမႈမ်ားကုိ ျပဳလုပ္ရင္းႏွင့္ ႏိုင္ငံကိုအုပ္ခ်ဳပ္ေလသည္။ ဘာမဆို လုပ္ေသာ္လည္း ဘာမွမလုပ္သကဲ့သို႔ ပင္။
စြမ္းပကားႏွင့္ျပည့္စုံသည့္ မာဂဓႏိုင္ငံေတာ္၏အုပ္ထိန္းသူ သူေတာ္စင္အဖိုးႀကီးသည္ သူ႔အတြက္ခင္းေပးထားသည့္ ျမက္မ်ား ေပၚတြင္ ထိုင္လိုက္ေလသည္။ ထို႔ေနာက္ သမာဓိ ဝင္စားေလသည္။ သသိမိတၲသည္ ခပ္လွမ္းလွမ္းမွေနၿပီး မိမိ၏ဆရာအ႐ွင္ ကို မမွိတ္မသုန္ ၾကည့္႐ွဳေနေလသည္။ ထို႔ေနာက္ စဥ္းစားၾကည့္ေနသည္။
“ကမၻာတခြင္လုံး႐ွိ စည္းစိမ္ဥစၥာမ်ား အလိုအေလ်ာက္ေရာက္လာရသည့္ အလြန္တရာ ႀကီးမားက်ယ္ျပန္႔ေသာ ႏိုင္ငံေတာ္၏ မည္သည့္ႏိုင္ငံ၊ မည္သူကမွအင္အားႏွင့္ပါတ္သက္ၿပီး စိမ္မေခၚရဲသည့္ ႏိုင္ငံေတာ္၏အမတ္ခ်ဳပ္ႀကီးသည္ မိမိတြင္ ႐ွိသမွ်ကို စြန္႔လႊတ္ထားသည့္ သူေတာ္စင္ပုဂၢဳိလ္ႀကီးတစ္ဦး ျဖစ္ေနသည္။ ျပည္သူလူထုစြမ္းအား၊ ဉာဏ္ပညာစြမ္းအား၊ စိတ္ဓါတ္စြမ္း အား အႏိုင္မခံ၊ အ႐ႈံးးမေပးသည့္ ယင္းစြမ္းအားသုံးမ်ဳိးကို ေဆာင္ထားသည့္ပုဂၢဳိလ္ႀကီးတစ္ဦးက ဤမွ် ေလာကီကို ပယ္ထား သည္မွာ အံဖြယ္တပါးပင္ျဖစ္သည္။
ရထားေပါင္းမ်ားစြာႏွင့္ ယာဥ္ေပါင္းမ်ားစြာတို႔သည္ ရာဓဂုတၲ၏အလာကို ေစာင့္စားၿပီး သရက္ဥယ်ာဥ္၏အျပင္ဘက္၌ စုေဝး ေနၾကသည္။ ထို႔အျပင္ တရပ္တေက်းမွေရာက္လာၾကသည့္ ႏိုင္ငံေရးသုခမိန္မ်ားႏွင့္သံတမန္မ်ားလည္း သခၤမ္းေက်ာင္း၏ အျပင္ဘက္၍ ရာဓဂုတၲ အလာကို ေစာင့္ေနၾကသည္။ အမတ္ခ်ဳပ္ႀကီးျပန္ေရာက္လာသည္ႏွင့္ အနည္းငယ္ လႈပ္လႈပ္႐ြ႐ြ ျဖစ္ သြားေလသည္။ ထို႔ေနာက္ မၾကာခင္ပင္ တစ္ခဲနက္ တိတ္ဆိတ္ၿငိမ္သက္သြားျပန္ေလသည္။
အတန္ငယ္ၾကာသြားေသာအခါ အမတ္ခ်ဳပ္ႀကီး ရာဓဂုတၲ စကားစတင္ ေျပာေလသည္။ "ဝန္ႀကီးအဖြဲ႔အေနနဲ႔ အင္မတန္ ေလး နက္တဲ့ျပႆနာတစ္ခုကို စဥ္းစားဆင္ျခင္ဖို႔ရာ ႐ွိေနတယ္။ ဝန္ႀကီးအဖြဲ႔ဟာ အက်ဳိးသင့္၊အေၾကာင္းသင့္ ႏႈိင္းခ်ိန္စဥ္းစားၿပီး သမာသမတ္ အဆုံးအျဖတ္ေပးႏိုင္မယ္လို႕ က်ဳပ္ ယုံၾကည္စိတ္ခ်တယ္။ ႏိုင္ငံေတာ္ကို ကာကြယ္ေစာင့္ေ႐ွာက္ဖို႔ တာဝန္ ဝတၲရား က်ဳပ္တို႔အေပၚမွာ႐ွိေနတယ္ဆိုတာကို က်ဳပ္တို႔မေမ့သင့္ဘူး။ တၿပဳိင္နက္တည္းမွာလဲ က်ဳပ္တို႔ရ႐ွိေနတဲ့ျပည္သူျပည္ သားမ်ားရဲ႕ယုံၾကည္ကိုးစားမႈကိုလည္း က်ဳပ္တို႔စိတ္ေကာင္း၊ ႏွလုံးေကာင္းနဲ႔ ကာကြယ္ေစာင့္ေ႐ွာက္ထားရမယ္။"
အမတ္ခ်ဳပ္ႀကီးရာဓဂုတၲသည္ တဖန္ စကားျဖတ္လိုက္ၿပီး စဥ္းစားခန္း ဝင္ေနျပန္ေလသည္။ ဤအႀကိမ္၌ကား ဝန္ႀကီးအဖြဲ႔ဝင္ အားလုံးသည္ ဘဝင္မက်ေသာႏွလုံးသားျဖင့္ တစ္ဦးႏွင့္တဦး လွမ္းၾကည့္ေနၾကေလသည္။ သူတို႔၏အမတ္ခ်ဳပ္ႀကီးသည္ အလြန္တရာ စိတ္ဓါတ္ခိုင္မာၿပီး ႏိုင္ငံအုပ္ခ်ဳပ္ေရးႏွင့္ပတ္သက္လွ်င္ မည္သည့္အရာကိုမွ် မငဲ့ကြက္ပဲ အလြန္တရာ တိက် ျပတ္သားသည္ဟူ၍ သူတို႔သိထားၾကေလသည္။ ထို႔အျပင္ မာဂဓႏိုင္ငံေတာ္၏ဝန္ထုပ္ဝန္ပိုးဟူသမွ် အမတ္ခ်ဳပ္ႀကီး၏ ပခုံး ေပၚ၌႐ွိေနသည္ဟူေသာအခ်က္ကိုလည္းေကာင္း၊ အေသာကဘုရင္မင္းႀကီးပင္လွ်င္ သူ၏အမတ္ခ်ဳပ္ႀကီးအား တပည့္က ဆရာကို ႐ုိေသျမတ္ႏိုးသည့္ပုံမ်ဳိးျဖင့္ ႐ိုေသျမတ္ႏိုးသည္ ဟူေသာအခ်က္ကိုလည္ေကာင္း၊ သူတို႔သိထားၾကလာသည္။
ညခ်မ္းဆည္းဆာ ပူေဇာ္ဝတ္ျပဳမႈ ျပဳလုပ္ၿပီးေနာက္ စိတ္လက္ၾကည္ၾကည္လင္လင္ ႐ႊင္႐ႊင္ပ်ပ် ျဖစ္ေနသည္ႏွင့္ အမတ္ခ်ဳပ္ ႀကီး သူ႔တပည့္အား ေျပာလိုက္ေလသည္။
“တပည့္၊ တျခားတစုံတေယာက္ကသာ ဒီေမးခြန္းမ်ဳိး ငါ့ကိုေမးမယ္ဆိုရင္ အေျဖရမည့္အစား အသက္အႏၲရာယ္ေတာင္ ျဖစ္ သြားႏိုင္တယ္။ ဒါေပမယ့္ တပည့္ကေတာ့ ငါ့သားလိုခ်စ္ရတဲ့၊ ယုံၾကည္စိတ္ခ်ရတဲ့ပုဂၢဳိလ္ျဖစ္တယ္။ နားေထာင္ ငါေျပာျပမယ္။ ကလိဂၤမွာ ျဖစ္ပ်က္ေနတာေတြကို မင္းမသိဘူးလား။ ငါတို႔ရဲ႕ဘုရင္မင္းႀကီးဟာ ကလိဂၤမွာ လူသတ္ပြဲ က်င္းပေနတယ္။ သြား တာကေတာ့ ကလိဂၤကို အႏိုင္ရဖို႔ သြားတာပဲ။ ဒါေပမယ့္ ဟိုမွာ လူသတ္ပြဲက်င္းပေနရတယ္။ ငါ စိုးရိမ္ပူပန္ေနတာ တျခား မဟုတ္ဘူး။ အဲဒါပဲ။ အင္မတန္ ထင္႐ွားေက်ာ္ၾကားတဲ့ မာဂဓႏိုင္ငံေတာ္ရဲ႕ဂဠဳန္တံဆိပ္အလံေတာ္ကို လူအ႐ုိးစုမ်ားရဲ႕ၾကား ထဲမွာ လႊင့္ရမွာကို ငါ မလိုလားဘူး။ အဲဒီအလံေတာ္ဟာ ၿငိမ္းခ်မ္းမႈနဲ႔ျပည့္စုံႂကြယ္ဝမႈကို ေဆာင္ၾကဥ္းလာတဲ့တမန္ျဖစ္တယ္။ ခုတ္ထစ္သတ္ျဖတ္မႈ၊ ၫွင္းပန္းႏိွပ္စက္မႈ၊ သစၥာမဲ့မႈမ်ားကို ေဆာင္ၾကဥ္းလာတဲ့တမန္ မဟုတ္ဘူး။ တကယ္လို႔ ခုတ္ထစ္သတ္ ျဖတ္မႈ၊ ၫွင္းပန္းႏွိပ္စက္မႈ၊ သစၥာမဲ့မႈမ်ားကို ေဆာင္ၾကဥ္းလာတဲ့တမန္သာ ျဖစ္ေနမယ္ဆိုရင္ အဲဒီအလံကို ကမၻာေလာကက ႐ြံ႐ွာမုန္းတီးတဲ့အျမင္နဲၾကည့္လိမ့္မယ္။ ေတာက္ေလာင္ေနတဲ့အၾကည့္နဲ႔ ေလာင္ကြၽမ္းသြားေအာင္ လုပ္လိမ့္မယ္။ အခြင့္သာ တာနဲ႔တၿပဳိင္နက္ ငါတို႔ရဲ႕အဲဒီဂုဏ္သိကၡာအျပည့္႐ွိတဲ့အလံေတာ္ကို ဆုတ္ၿဖဲၿပီး လႊင့္ပစ္လိမ့္မယ္။ အဲဒါ ငါစိုးရိမ္ပူပန္ေနရျခင္း ရဲ႕အေၾကာင္းအရင္း ျဖစ္တယ္ တပည့္။”
သသိမိတၲသည္ ထိတ္လန္႔ေၾကာက္႐ြံ႔ျခင္း မ႐ွိေတာ့ေပ။ လက္ယွက္ၿပီး အမတ္ခ်ဳပ္ႀကီးအား ေျပာလိုက္ေလသည္။
“အဲဒီလိုမွမလုပ္ရင္ က်ယ္ျပန္႔တဲ့ႏိုင္ငံေတာ္ သို႔မဟုတ္ လက္ဝယ္သိမ္းပိုက္ထားတဲ့ႏိုင္ငံေတာ္အက်ယ္အဝန္းကို ဘယ္လိုလုပ္ ကာကြယ္လို႔ျဖစ္ပါ့မလဲ။ မာဂဓႏိုင္ငံေတာ္ဟာ ဓားရဲ႕အကူအညီနဲ႔ က်ယ္ျပန္႔ေနတာမဟုတ္လား”
အမတ္ခ်ဳပ္ႀကီး ရာဓဂုတၲသည္ ၿပဳံးၿပီး ျပန္ေျပာေလသည္။
“မင္း ေမးျမန္းစုံစမ္းတာ မမွားဘူး တပည့္။ အဲဒီနည္းလမ္းဟာ အလြန္တရာ ေဟာင္းႏြမ္းေ႐ွးက်တဲ့နည္းလမ္း ျဖစ္တယ္။ ငါ တို႔ဟာ ဘယ္လိုေဘးအႏၲရာယ္မွမ႐ွိတဲ့၊ ဘယ္သူ႔အသက္စည္းစိမ္အိုးအိမ္ကိုမွ မထိခိုက္တဲ့နည္းလမ္းမ်ဳိးကို ဘာျဖစ္လို႔မေ႐ြး ႏိုင္ရမွာလဲ။ အစဥ္အလာဟူသမွ်၊ နည္းလမ္းဟူသမွ်ဟာ လူေတြျပဳလုပ္ဖန္တီးတာျဖစ္တယ္။ အေတြးအေခၚအက်င့္တရား ဆို တာေတြအားလုံးဟာလဲ လူက ေမြးဖြားခဲ့တာျဖစ္တယ္။ အသိဉာဏ္ပညာရဲ႕ဖခင္ဟာလဲ လူပဲျဖစ္တယ္။ တိုင္းျပည္ႏိုင္ငံမ်ား ဟာလဲ လူလုပ္ထားတဲ့အရာေတြသာ ျဖစ္တယ္။”
ရာဓဂုတၲသည္ ေ႐ွ့ဆက္ၿပီး တသီတတန္းႀကီး ေျပာျပေနသည္။ သူ၏စကားအလ်ဥ္သည္ ဂဂၤါျမစ္၏သန္႔စင္ျမင့္ျမတ္သည့္ေရ အလ်ဥ္ကဲ့သို႔ စီးဆင္းေနသည္။ ဂဂၤါျမစ္၏နဴးညံ့သည့္သဲျပင္ေပၚ၌ ထိုင္ၿပီး မာဂဓႏိုင္ငံေတာ္၏ အသက္ဝိဉာဥ္သဖြယ္ျဖစ္သည့္ အမတ္ခ်ဳပ္ႀကီး ရာဓဂုတၲသည္ ရက္သတၲပတ္ေပါင္းမ်ားစြာကစၿပီး သူ တအုံေႏြးေႏြး ျဖစ္ေနသည့္အေၾကာင္းအရာမ်ားကို သူ႕ ၏တပည့္အား ေျပာျပေနေလသည္။
ကလိဂၤျပည္မွေရာက္လာသည့္အထူးတမန္ေတာ္တစ္ဦးသည္ အမတ္ခ်ဳပ္ႀကီး၏ေျခကို လက္ျဖင့္ တို႔ထိလိုက္ေလသည္။ အမတ္ခ်ဳပ္ႀကီးသည္ ထိတ္ကနဲ ျဖစ္သြားေလသည္။
“စိတ္ႏွလုံးတုန္လႈပ္ေခ်ာက္ခ်ားဖြယ္ လူသတ္ပြဲသတင္းကုိ ၾကားရျပန္ဦးမွာပါကလား”
တမန္ေတာ္က ေျပာျပေလသည္။
“ကြၽန္ပ္တို႔ရဲ႕ေအာင္ပြဲရ ဘုရင္ဧကရာဇ္ဟာ ကလိဂၤျပည္ကိုအႏုိင္တိုက္ယူၿပီး အခု ေနျပည္ေတာ္ကုိ ျပန္လာပါေတာ့မယ္။ ကလိဂၤစစ္ပြဲမွာ ဖမ္းမိတဲ့သုံ႔ပန္းေတြကိုလည္း တစ္ပါတည္း ေခၚလာပါလိမ့္မယ္။ အဲဒီသုံ႔ပန္းေတြအားလုံးကို ေက်းကြၽန္လုပ္ ထားလိုက္ပါၿပီ။ ဘုရင္ဧကရာဇ္ရဲ႕ေမတၲာက႐ုဏာကို ေနရာအႏွံ႕အျပားမွာ ဂုဏ္ျပဳခ်ီးက်ဴးေနၾကပါတယ္။
အမတ္ခ်ဳပ္ႀကီးသည္ ႐ုတ္တရက္ စိတ္လႈပ္႐ွားလာၿပီး ေျပာလိုက္ေလသည္။
“ဒါ ေမတၲာက႐ုဏာလား၊ ဒါ ေထာက္ထားငဲ့ညွာတာလား၊ ဒါ ဂုဏ္ျပဳခ်ီးက်ဴးစရာလား၊ ဒါ ႀကီးက်ယ္ျမင့္ျမတ္တာလား၊ သင္ အခု တြက္သြားႏိုင္ၿပီး"
တမန္သည္ တုန္တုန္ရီရီႏွင့္ ေဝးရာသို႔ ထြက္သြားေလသည္။ မိမိေျပာခဲ့သည့္စကားလုံး၊ မိမိသုံးခဲ့သည့္စကား၊ ဝါက်မ်ားကုိ ျပန္လည္ဆင္ျခင္ၿပီး ဤေသမင္း၏စက္ကြင္းက သီသီကေလး လြတ္သြားရေလာက္ေအာင္ ဘယ္လိုစကားမ်ားကို ေျပာမိလို႔ပါ လိမ့္ဟု စဥ္းစားေနမိသည္။ အမတ္ခ်ဳပ္ႀကီး၏အမ်က္သည္ မည္မွ်ေၾကာက္႐ြံ႔ထိတ္လန္႔ဖြယ္ ေကာင္းသနည္းဟူမူ ႏိုင္ငံေတာ္ ၏ အလြန္တရာ ႀကီးက်ယ္သည့္အာဏာရပုဂၢဳိလ္ျဖစ္လင့္ကစား ေက်ာခ်မ္းသြားရေလသည္။ ရာဓဂုတၲ မ်က္ေမွာင္တစ္ခ်က္ အၾကဳတ္ခံရသူသည္ ေသမင္း၏သားေကာင္ ျဖစ္သြားရတတ္ေလသည္။
တမန္ ထြက္သြားေသာအခါ အမတ္ခ်ဳပ္ႀကီးက ေျပာေလသည္။
“တစ္စုံတစ္ေယာက္ရဲ႕လြတ္လပ္ေရးကို လုယက္ၿပီးေတာ့ သူ႔မ်က္ေမွာက္မွာပဲ သူ႔မိသားစုတစ္စုလုံးကို သတ္ျဖတ္ၿပီးေတာ့၊ သူ႔တိုင္းႏုိင္ငံကို နင္းေခ်ဖ်က္ဆီးၿပီးေတာ့ သူ႔ကို ေက်းကြၽန္ဘဝေရာက္ေအာင္ပို႔တာဟာ အလြန္တရာ ငဲ့ညွာေထာက္ထားမႈ ျဖစ္တယ္တဲ့၊ အလြန္တရာ ႀကီးက်ယ္ျမင့္ျမတ္မႈ ျဖစ္တယ္တဲ့၊ စစ္အ႐ႈံးေပးလိုက္ရတဲ့ လူေတြရဲ႕သားသမီးေတြကို ဇနီးမယား ေတြကို ကိုယ့္ႏိုင္ငံေခၚေဆာင္လာၿပီး ေခြးလုိ၊ ျမည္းလို ေစ်းထဲမွာေရာင္းခ်တာဟာ စစ္ႏိုင္ပုဂၢဳိလ္ရဲ႕ေမ့ေဖ်ာက္လို႔မရတဲ့ငဲ့ညွာ ေထာက္ထားမႈသာ ျဖစ္လိမ့္မယ္။ ဒီတမန္ရဲ႕လွ်ာကို ျဖတ္ပစ္လိုက္ဖို႔ေကာင္းတယ္။ ဒီသတၲဝါဟာ ဒီလိုစက္ဆုပ္ဖြယ္ေကာင္း တဲ့သတင္းမ်ဳိးကို ငါ့ဆီ ေဆာင္ၾကဥ္းလာဝံ့တဲ့သတၲိ႐ွိတာ အံၾသပါရဲ႕”
အမတ္ခ်ဳပ္ႀကီးသည္ တစ္ကိုယ္တည္း ေျပာေနသည္။
“ဒီလူမဆန္တဲ့အျပဳအမူေတြကိုလဲပဲ ငါ့အေနနဲ႔ ေထာက္ခံအားေပးေနရတယ္။ ျပည္သူ႔အက်ဳိးအတြက္ ဆိုတဲ့ျမင့္ျမတ္တဲ့ အေၾကာင္းျပခ်က္နဲ႕ ျပည္သူကို ငါတို႔ဘယ္ေလာက္ႏွိပ္စက္ၫွင္းပန္းေနၾကသလဲ။ အဲဒါေတြကို ေတြးမိေတာ့ ငါ ႏွလုံးတုန္ ရင္ခုန္ျဖစ္မိတယ္။ ျပည္သူ႔အက်ဳိးဆိုတာကို ဖင္ခုထိုင္ထားၾကတယ္။ တစ္ခုထက္တစ္ခု ပိုၿပီး စက္ဆုပ္ဖြယ္ေကာင္းတဲ့အလုပ္ ေတြကုိ ျပည္သူအက်ဳိးဆိုတဲ့ကန္႔လန္႔ကာရဲ႕ေနာက္ကြယ္မွာ ထိုင္ၿပီး ငါတို႔လုပ္ေနၾကတယ္။ စစ္႐ႈံးသူရဲ႕ဘဝဟာ အေစာ္ကားခံ ရတဲ့ဘဝ ျဖစ္တယ္။ စစ္႐ႈံးသူအေပၚမွာ ဒီလိုရက္စက္မႈမ်ဳိး၊ အၾကင္နာမဲ့မႈမ်ဳိး ျပၾကတာပဲ။ ကလိဂၤျပည္သူျပည္သားေတြရဲ႕ အခြင့္အေရးအားလုံးကို လက္လႊက္ဆုံး႐ႈံးေစခဲ့ၾကတယ္။ အခု သူတို႔ကို ေက်းကြၽန္လုပ္ၿပီး ပါဋိလိပုတ္ေစ်းထဲမွာ ေရာင္းခ်ၾကေတာ့မယ္။ ငါ ဒီအမဲကြယ္ႀကီးကို ေပ်ာက္ပ်က္သြားေအာင္ လုပ္ပစ္မယ္”
ထိုေန႔၌ အမတ္ခ်ဳပ္ႀကီး၏မ်က္ႏွာဝန္းသည္ မေနာအတြင္းမွ ေက်နပ္အားရမႈေၾကာင့္ ၾကည္လင္႐ႊင္လန္းေနေလသည္။ ည ခ်မ္းဆည္းဆာအခ်ိန္၌ တမန္ေတာ္တစ္ဦး ေရာက္လာၿပီး ဘုရင္မင္းႀကီး ဗုဒၶဂယာသို႔ ေရာက္႐ွိေနၿပီျဖစ္ေၾကာင္း၊ ဗုဒၶဂယာ၌ ပင္ တပ္စခန္းခ်ၿပီး နားေနေၾကာင္းကို အေၾကာင္းၾကားသည့္အခါ၌ကား အမတ္ခ်ဳပ္ႀကီး၏မ်က္ႏွာမွာ တစ္ဖန္ တည္ၿငိမ္ရင့္က်က္သြားျပန္ေလသည္။
အမတ္ခ်ဳပ္ႀကီးသည္ အေတြးအႀကံထဲတြင္ ျမဳပ္ခ်ီေပၚခ်ီ ျဖစ္သြားျပန္ေလသည္။ တပည့္ျဖစ္သူ သသိမိတၲသည္ တစ္ကိုယ္ တည္း ညည္းညဴေနမိသည္။
“ႏိုင္ငံေတာ္ရဲ႕တာဝန္ကို ထမ္း႐ြက္ရျခင္းဟာ ေ႐ွးအတိတ္ဘဝက မေကာင္းမႈ အကုသိုလ္ေတြးရဲ႕အက်ဳိးေပးပါပဲကလား။ ေလာကီကို စြန္႕ပယ္ထားတဲ့သူေတာ္သူျမတ္ျဖစ္တဲ့ပညာဉာဏ္ႀကီးမားတဲ့ ဒီျဗာဟၼဏႀကီးေတာင္မွ ႏိုင္ငံေရးအ႐ႈပ္အေတြးထဲ မွာ ဖမ္းမိေန႐ွာတယ္။ တစ္ေန႔တစ္ေန႔ အႀကိမ္ဆယ္ႀကိမ္ေလာက္ၿပဳံးရရင္ အႀကိမ္ငါးဆယ္ေလာက္ အံကိုႀကိတ္ရတယ္။ သူ႔ အေနနဲ႔ ဥစၥာပစၥည္းလဲ လိုတာမဟုတ္ဘူး။ အေခ်ာအလွေတြလဲ လိုတာမဟုတ္ဘူး။ အဲဒီလိုျဖစ္ပါရက္နဲ႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ဘာျဖစ္ လို႔ အခုလို ဒုကၡေရာက္ေအာင္ လုပ္ေနရတာလဲမသိဘူး။ ကံၾကမၼာရဲ႕လွည့္ကြက္ပဲ ထင္ပါရဲ႕”
|
