သူငယ္ခ်င္း
"ငါ" နဲ႕ "မင္း"
တေလွထဲစီး တခရီးထဲသြားဖုိ႔
ထမင္းတအုိးထဲစားလို႕
ပန္းတုိင္တခုသုိ႔
ငါတုိ႔ ခ်ီတက္ခဲ့ၾက။

ခရီးဆုံး ပန္းတုိင္
မေရာက္ခင္ စပ္ၾကား၊
ေသမလား ရွင္မလား
ဆံဖ်ားသက္စြန္႔ မ႐ြံ႕မေၾကာက္
မေထာက္တဲ့ဒူး မၫြတ္တဲ့ဦးနဲ႔
တဦးေက်ာ တဦးကပ္
မားမားရပ္ၿပီး၊
ရပ္ရွစ္တခုိ
ရန္ထုိထုိကို၊
တာခုိတြန္းလွန္
ေတာ္မွန္တဲ့
ရဲဘက္စိတ္အျပည့္နဲ႔။

ခရီးတေလ်ွာက္
လမ္းဆုံးမေပါက္ခင္
ငတ္တလွည့္ ျပတ္တလွည့္၊
အငဲ့အေစာင္းအျငဴအစူ
အေကြ႔ေကာက္ အပူဆူေသာကေတြနဲ႔
ေလာဘ ေဒါသ ေမာဟ
တည္းဟူေသာ အဝိဇၨာ
ကိေလသာ မီးေတြ ၿငိတြယ္ခဲ့။

သူငယ္ခ်င္း
"ငါ" "မင္း" ဆီက ေမတၲာရပ္ခံ
ေတာင္းပန္ အကူေတာင္းခ်င္တယ္၊
"ငါ" မယ္ သတိကင္း ပညာမဲ့
ကုိယ္နဲ႔ ႏႈတ္နဲ႔ စိတ္နဲ႔ ျပဳမိမွားခဲ့လို႕ရွိရင္၊
"မင္း" တေယာက္ ေဘးကေန
မမွိတ္မသုန္ မေထာက္မညွာ
ေထာက္ျပေဝဖန္ပါ သူငယ္ခ်င္း။

ဝိပႆနာ သတိကင္း
"ရုပ္နာမ္" အလင္းအေမွာင္"
မသဲကြဲတဲ့အခါ၊
အနားမွာ လက္ခါးေထာက္လို႔
လက္ၫႈိးေငါက္ေငါက္ထုိးၿပီး၊
နိဗၺာန္ သေဘာကုိ
"မင္း" ေစာေၾကာ
မီးေမာင္း ထုိးျပစမ္းပါ။
ေနရာတကာမွာ
"ငါမွားလဲ ငါမွန္တယ္၊
ငါမွန္လဲ ငါမွန္တယ္နဲ႔"
ငါစိတ္ဆုိး ငါၿငဳိျငင္လို႔၊
ငါအျမင္ေစာင္း ငါစိ္တ္မေကာင္းမွာ
စုိးထိတ္ကာ
မ်က္စိမွိတ္ ေခါင္းၿငိမ့္ လည္စင္း၊
ေထာက္ခံၿပီး "မင္း" မေျပာေလနဲ႔။

သေဘာအတုိင္း အရွိအတုိင္းကုိ
ေကာင္းက်ဳိးထြက္ ခ်ဥ့္ႏႈိင္းကာ
ဟုတ္တုိင္းမွန္ရာ
မကြယ္မေထာက္ ေျပာပါေလေတာ့။

"ငါ" မာနေတြ တေထာင္ေထာင္နဲ႕
မာန္ေစာင္ျငဴစူလို ျငဴစူ
မနာလို ဝန္တုိ လိုတုိနဲ႔
အတၲ ကုိ ဗဟိုျပဳ
ဒိဌိအေဖၚ စုလို႔
လူ႔ျပည္က အဝီဇီအေရာက္
ေဇာက္ထုိးက် ျမဳပ္ခ်ီေပၚခ်ီနဲ႔
ငုိငုိရီရီ၊ ရင္ထုမနာ ေနာင္တ
မဆုံးေအာင္
"မင္း" ေျမွာက္ထုိးပင့္ေထာင္
မေပးပါနဲ႔။

အာဏာေတြရစ္မူး
စည္းစိမ္ေတြနဲ႔ ဂမူးရွဴးထုိး ျဖစ္ေနေအာင္
ဟုိယိမ္းသည္ခုိ ငါ့အက်ဳိးလိုသလိုနဲ႔၊
ဟုိလိုလို သည္လိုလို
"ငါ" စိတ္ကုိ ေယာင္ေတာင္ေပါင္ေတာင္
ျဖစ္ေအာင္ ၊
မင္းလိုလိုက္ မင္းႀကဳိက္ေဆာင္တဲ့
အမတ္မိုက္ မင္းေျမွာင္လုပ္သလို
"မင္း" မလုပ္မိပါေစနဲ႔၊

"ငါ" လုပ္ရပ္တုိင္းမွာ
အဆုံးမဲ့တဲ့ ေမတၲာ၊
အနႏၲ ကရုဏာ၊
တုႏႈိင္းမဲ့ မုဒိတာနဲ့
ခြင့္လႊတ္ျခင္း ဥေပကၡာတရားေတြ
ရင္ထဲမွာ ေဝဆာေနေအာင္ကုိ
"မင္း" ေဆာင္က်ဥ္းေပးပါေနာ္။

ၿပီးေတာ့
တပါးသူရဲ႕ ျပဳဖူးတဲ့ေက်းဇူးဂုဏ္
မႊန္းထုံ သင္းစဲြ
ရင္ထဲအၿမဲဆင္ျခင္ႏုိင္ေအာင္
သတိေဆာင္ေပးစမ္းပါ
သူငယ္ခ်င္း။