ထိုင္းႏုိင္ငံတြင္းမ်ား ျပည္သူသုံးလမ္းမမ်ားကိုဆႏၵၿပေနရာအၿဖစ္ ၁၉၇၃ ေအာက္တိုဘာလ(၁၄)မွသည္ယၡဳအထိအသုံး ၿပဳခဲ့သည္မွာ အႀကိမ္ေပါင္းေထာင္ခ်ီခ့ဲၿပီးၿဖစ္သည္။ ေၿခလွ်င္လမ္းေလွ်ာက္ ဆႏၵၿပၿခင္းႏွင့္အတူ ပစ္ကပ္ကါးမ်ားၿဖင့္၄င္း (သို႔)သုံးဘီးဆုိင္ကယ္မ်ားၿဖင့္ ၄င္းလွည့္လည္ဆႏၵၿပၿခင္းစသည့္ အားလုံးေသာပုံစံမ်ဳိးစုံ လူထုစုေစးလွည့္လည္မွဳတို႔ သည္ ဘန္ေကာက္ၿမဳိ႔တြင္း ၿမဳိ႔ၿပင္လမ္းမမ်ားကိုအသုံးၿပဳ၍ ႏုိင္ငံေရးအေနအထား တခုကို ေဖၚထုတ္ၿပသခဲ့ႀကသည္။ တခါတရံ အလြန္က်ယ္ေလာင္ေသာ ေလာ္စပီကာမ်ားပင္ ပါဝင္ေသးသည္။  
 
ပဋိပကၡမ်ားသည္ ဒီမ္ိုကေရစီ လူ႔အဖဲြ႔အစည္း၏အစိတ္အပုိင္း ႏွင့္ပါဆယ္ထုတ္ၿဖစ္ေပသည္။ ဤနည္းအားၿဖင့္ ႏူိင္ငံေရး ေတြ႔ဆုံးေဆြးေႏြးမွဳလုပ္ငန္းစဥ္မ်ားၿဖင့္ ပဋိပကၡအား အေၿဖ႐ွာၿခင္းသည္ အစိုးရတရပ္ဆက္လက္ တည္တံ့ႏိုင္ရန္မ႐ွိ မၿဖစ္အေရးႀကီးသည့္ အေႀကာင္းရင္းၿဖစ္လာသည္။ ယင္းသည္ေ႐ြေကာက္ပဲြ၊ ပါလီမာန္၊ သတင္းမီဒီယာလြတ္လပ္ခြင့္ ထက္ပင္ အေရးႀကီးပါသည္။
      
ဒီမ္ိုကေရစီ႐ွင္သန္ႀကံ့ခိုင္ႏုိင္ရန္အတြက္ ပဋိပကၡမ်ားသည္ လြတ္လပ္စြာထြက္ေပၚလာႏုိင္ရမည္ျဖစ္သည္။ ဤကိစၥ အထေၿမာက္ရန္ ၿပည္သူလူထုအတြက္ အခြင့္ေနရာထားေပးရမည္ၿဖစ္သည္။ ၄င္းသည္အနည္းစုမ်ား၏ ဆႏၵထုတ္ ေဖၚရာဆုံရပ္အၿဖစ္ အသုံးေတာ္ခံမည္ၿဖစ္သည္။ ၄င္းသည္ ၿပည္သူ႔ေရးရာ ေပၚလစီအၿဖစ္ေႀကာင္းလဲ ရန္ေမွ်ာ္လင္ ႏုိင္သည့္ လူထု၏ေတာင္းဆိုတင္ၿပခ်က္မ်ားကို ႀကားနာရန္မ႑ဳိင္ တခုလည္းၿဖစ္ပါလိမ့္မည္။
      
အမ်ားၿပည္သူသုံးလမ္းမမ်ားသည္ ဤအမ်ဳိးအစားမ်က္ႏွာစာတရပ္ၿဖစ္သည္။ တခ်ိန္တြင္ေစ့စပ္ေဆြးေႏြးေရးလုပ္ငန္း စဥ္သို႔တက္ႏူိင္ရန္အတြက္ ဖိအားေပးရာတြင္ ထိုလမ္းမမ်ားသည္ အလြန္လည္းထိေရာက္ အသုံးတည့္ႀကသည္။
      
သို႔တုိင္ေအာင္ ဒီမိုကေရစီစည္းမ်ဥ္းမ်ားေအာက္တြင္ ေစ့စပ္ညွိႏႈိင္းမွဳမ်ားျဖစ္ေၿမာက္ရန္အတြက္ လမ္းမမ်ားသည္သာ မ်က္ႏွာစာၿဖစ္ႀကသည္မဟုတ္။ လူ႔အဖဲြ႔အစည္းမွ အၿခားမ်က္ႏွာစာမ်ားကို လူထုမ်က္ႏွာစာမ်ားအၿဖစ္ မလာႏူိင္ခဲ့လွ်င္ သာဆႏၵၿပေတာင္းဆိုသူမ်ားသည္ လမ္းမမ်ားကိုအသုံးၿပဳ၍ ေပၚလစီခ်မွတ္သူမ်ားကို ဖိအားေပးရန္ မိမိလိုခ်င္ေသာ အခ်က္ကို ေတာင္းဆိုရန္ပိတ္ဆို႔ၾကရၿခင္းၿဖစ္သည္။
      
ထိုင္းဒီမိုကေရစီ၏ မၿပည့္စုံမွဳသည္ အသၿပာႏုိင္ငံေရးမဲဝယ္မွဳႏွင့္ လူထု၏စိတ္ဝင္စားမွဳနည္းပါးၿခင္း (ဥေပကၡာၿပဳၿခင္း) တို႔ေႀကာင့္မွ်သာမဟုတ္ဘဲ လူထုပါဝင္ႏုိင္ရန္ေနရာမ႐ွိၿခင္း၊ မ်က္ႏွာစာဖြင့္မေပးၿခင္းက ႀကီးမားေသာအစိတ္အပို္င္း ၿဖစ္ပါဝင္ေနေပသည္။
      
လက္႐ွိယႏၲယားတြင္ ၿပည္သူလူထုအတြက္လမ္းေႀကာင္းအခ်ဳိ့႐ွိသည္မွာ မွန္ပါသည္။ သို႔ေသာ္အမ်ားစုမွာ အလုပ္မ ျဖစ္ပါ။ အမွန္တကယ္တြင္ ပုံမွန္လမ္းေႀကာင္း၏ အမ်ားစုသည္ ေစ့စပ္ညွဳိႏႈိင္းရန္ ျဖစ္ႏုိင္ေခ်အနည္းငယ္ (သို႔)လုံးဝ မ႐ွိသည့္အေနအထားတြင္ ႐ွိေနသည္။ ဒီမိုကေရစီအလုပ္ၿဖစ္ႏူိင္ရန္အတြက္ လမ္းမမ်ားအျပင္ အၿခားအနည္းဆုံးမ်က္ ႏွာစာ ၇ ရပ္ကို ကြ်ႏု္ပ္စဥ္းစားမိပါသည္။ ဤမ်က္ႏွာစာမ်ားကို လူထုအတြက္ဖြင့္ေပးၿခင္းၿဖင့္ သူတို႔၏မတူညီေသာ ေတြးေခၚမွဳႏွင့္ မေက်နပ္ခ်က္မ်ားကိုေဖၚထုတ္ရန္ အားေပးႏူိင္သည့္အၿပင္ ၿပည္သူ႔ေရးရာ ေပၚလစီခ်မွတ္ရာတြင္ ပါဝင္ခြင့္ေပးရာလည္း ေရာက္ေပသည္။

၁။ လူထုဆက္သြယ္ေရးယႏၲယား(မီဒီယာ)
အီလက္ထေရာနစ္မီဒီယာက္ို အစိုးရႏွင့္စီပြါးေရးလုပ္ငန္း႐ွင္မ်ားမွ အုပ္စီးထားၿပီး႐ွိၿခင္းေႀကာင့္ မ႐ွိႏြမ္းပါးသူမ်ား အတြက္ ရင္ဖြင့္ရာေနရာ(သို႔) ထိန္းညွိဖြယ္ႀကိယာအၿဖစ္အသုံးခံရန္ ႀကာရွည္ၿဖစ္ႏူိင္ဖြယ္မ႐ွိေတာ့ေခ်။ ပို၍လြတ္လပ္ မႈ႐ွိသည္ဟု ေျပာႏူိင္ေသာပုံႏွိပ္မီဒီယာတြင္ပင္ အစိုးရႏွင့္ဘ႑ာေရးအာဏာျပင္ပ႐ွိ လူမ်ားအတြက္ ဆုံရပ္တပ္ခုအၿဖစ္ အက်ဳိးေဆာင္ မေပးႏုိင္ႀကပါ။ ထိုအနိမ့္စားၿပည္သူမ်ား (အလုပ္သမားအေသးစားလုပ္ငန္း႐ွင္လယ္သမား)အတြက္ ဤမ်က္ႏွာစာကို အသုံၿပဳၿပီ္း ေစ့စပ္ညွိႏူိင္းႏုိင္စြမ္းကို ျမွင့္တင္ရန္ ၿဖစ္ႏူိင္ေခ်႐ွိပါသလား။  

၂။ နဳိင္ငံလုံးဆိုင္ရာ ယႏၲယားမ်ား 
ဤမ်က္ႏွာစာတြင္ အမ်ဳိးသားလူအခြင့္အေရးေကာ္မ႐ွင္၊ အမ်ဳိးသားစီးပြါးေရးႏွင့္ လူမူေရးအႀကံေပးေကာင္စီ ကဲ့သို႔ လြတ္လပ္ေသာအဖဲြ႔အစည္းမ်ားပါဝင္ပါသည္။ 
 အဆိုပါလြတ္လပ္ေသာအဖဲြ႔အစည္းမ်ားသည္ ေစ့စပ္ညွိႏႈိင္းေရးအတြက္ အေရးႀကီးေသာ မ်က္ႏွာစာအျဖစ္တည္႐ွိၿပီး အခ်ဳိ႔ျပည္သူလူထုအေနႏွင့္ အတိတ္ကာလ ေအာင္ၿမင္မူတခ်ဳိ႔ရခဲ့ေသာ္လည္း မ်ားစြာထိေရာက္လုံေလာက္မူ႐ွိသည္ဟု ဆို၍မရႏုိင္ပါ။ အဓိကအေႀကာင္းအရင္းမွာ လက္လွမ္းမမွီႏုိင္ၿခင္းၿဖစ္သည္။ အထူးသၿဖင့္ ေက်းလက္ဆင္းရဲသားမ်ား အတြက္ ပိုခဲခက္ပါသည္။ ထိုအဖဲြ႔အစည္းမ်ားသည္ ထိန္းညွိစရာႀကိယာ အၿဖစ္ထက္ ေစ့စပ္ညွိႏူိင္းေရးႀကိယာ အၿဖင့္ သာ ပိုအသုံးတည့္ပါသည္။

၃။ ႏုိင္ငံေရးပါတီမ်ား
ႏိုင္ငံေရးပါတီမ်ားသည္ တစ္ႏူိင္ငံလုံး (သို႔) ေဒသအလိုက္႐ွိ ႏူိင္ငံေရးသမားမ်ား၏ အစုအေဝးၿဖစ္သည္။ ၄င္းတို႔တြင္ လူထုအေၿခခံမ႐ွိသည့္အျပင္ ႐ွိႏူိင္ရန္ရည္႐ြယ္ခ်က္ႏွင့္ စြမ္းေဆာင္ရည္လည္း မဲ့ေနၿပန္သည္။ သူတိုကိုဘ႑ာေထာက္ ပံ့သူမ်ားမွလြဲ၍ အၿခားသူမ်ားအား ကိုယ္စားမၿပဳၾက။ ဤအေၿခအေနေအာက္တြင္ ေက်း႐ြာသားမ်ားအေနႏွင့္ မိမိတို႔ အက်ဳိးစီးပြါးအတြက္ ရပ္တည့္ေပးရန္ ကိုယ္စားလွယ္ေတာ္ႀကီးမ်ားအား ဖိအားေပး၍ အက်ဳိးမထူပါေခ်။ ဤနည္းၿဖင့္ ႏူိင္ငံေရးပါတီမ်ားသည္ အေထြေထြျပည္သူလူထုအဘို႔ ေပၚလစီေရးညွိႏူိင္းေဆြးေႏြးရာ စင္္ၿမင့္ျဖစ္လာရန္လမ္းမရွိေခ်။  
ပါတီဖ်က္သိမ္းခ်င္းသည့္လည္း အေထြေထြၿပည္သူလူထုအဘို႕ အနည္းငယ္သာ ထိေရာက္မူရွိပါသည္။ ႏူိင္ငံေတာ္ဖဲြ႔ စည္းပုံအေၿခခံဥပေဒတရား႐ုံးက ပါတီဖ်က္သိမ္းရန္ အမိန္႔ေပးသည့္တိုင္ ပါတီပိုင္႐ွင္တို႔သည္ အခ်ိန္မေ႐ြးဖ်က္သိမ္း ျခင္း၊ အသစ္တစ္ခု ထူေထာင္ၿခင္းမ်ားလုပ္ႏူိင္ေပသည္။  

၄။ လုပ္ငန္းခြင္ဆိုင္ရာအဖဲြ႕အစည္းမ်ား
ထိုင္းႏုိင္ငံဥပေဒအဖဲြ႔အစည္း၊ ေဆးေကာ္စီ၊ ပုံႏွိပ္ထုတ္ေဝသူမ်ားအစည္းအ႐ုံးစေသာ လုပ္ငန္းခြင္ဆိုင္ရာအဖဲြ႔အစည္း မ်ား၏ အဓိကရည္ရြယ္ခ်က္သည္ ဥပေဒကိုဂ႐ုမစိုက္မႈ၊ မွားယြင္းစြာအသုံးၿပဳမွဳ(သို႔) အလႊဲသုံးစားၿပဳမႈမွ ကါကြယ္ရန္ သာၿဖစ္ေသာ္လည္း လက္ေတြ႔တြင္ သူတို႔လုပ္ငန္းမ်ားသည္ ၿပည္သူ႔ ေရးရာေပၚလစီႏွင့္ အၿပန္အလွန္ ဆက္စပ္ႏြယ္ ငင္လွ်က္႐ွိသည္။ ၄င္းအဖဲြ႔အစည္းမ်ားသည္ မိမိတို႔၏လုပ္ငန္းတာဝန္ကို လုပ္ငန္းခြင္အတြင္း႐ွိ ပုဂၢဳိလ္တို႔၏အက်ဳိးစီး ပြါးအား ကာကြယ္႐ုံသာဟု ကန့္သတ္မထားသင့္ပါ။ ယင္းအစားေဆာင္႐ြက္ေနေသာ လုပ္ငန္းမ်ားႏွင့္ဆက္စပ္ပတ္ သက္မွဳ႐ွိေနေသာ ၿပည္သူ႔အက်ဳိးကို အရင္ေ႐ွ႔တန္းတင္စဥ္းစားသင့္ပါသည္။ ဤေနရာတြင္ ယင္းအဖဲြ႔အစည္းမ်ား၏ ဝိုင္းဝန္ကူညီမႈ လုံးဝမ႐ွိေႀကာင္း ဝမ္းနည္းစြာဆိုပါရေစ။ ဤသည္က ခေလးသူငယ္မ်ား၏ လိင္အဂၤါကို ျဖစ္ေတာက္ရန္ စိတ္အာထက္တန္ေသာဆရာဝန္မ်ား႐ွိေနၿခင္း (သို႔)အမ်ားၿပည္သူ၏ အခြင့္အေရးႏွင့္တကိုယ္ေရ လြတ္လပ္မႈကို စဥ္ဆက္မၿပတ္ လက္လြတ္စပယ္ခ်ဳိးေဖါက္ေနေသာ သတင္းမီဒီယာမ်ား႐ွိေနၿခင္း စသည္တို႔၏ အေႀကာင္းအခ်က္ ပင္ၿဖစ္သည္။  
  
၅။ သမဂၢမ်ား
      ေခတ္သစ္လူအဖဲြ႔အစည္းတြင္ မ်ားစြာေသာအုပ္စု၏ အက်ဳိးစီးပြါးမ်ားသည္ အျပန္အလွန္ေဒြးေရာယွက္ တင္ျဖစ္ သည္။ သမဂၢမ်ားသည္ ေပၚလစီအဆင့္ေဆြးေႏြး ညွိႏူိင္းမွဳမ်ားလုပ္ရာတြင္ ပိုင္ႏိုင္ထိေရာက္ေသာ ႀကိယာၿဖစ္ႏုိင္ပါ သည္။ သို႔ၿဖစ္၍ ေ႐ွာင္တခင္ေပၚေပါက္လာေသာ မိမိသမဂၢအဖဲြ႔ဝင္မ်ား၏ အက်ဳိးစီးပြါးၿပႆနာထက္ ပို၍အေရးႀကီး၊ ႀကီးမားေသာၿပႆနာမ်ား အတြက္လုပ္ေဆာင္သင့္ပါသည္။ အဖဲြ႔ဝင္မ်ား၏ အက်ဳိးႏွင့္ၿပည္သူ႔အက်ဳိးတို႔ထပ္တူမၿဖစ္ သည့္အခ်ိန္မ်ား႐ွိေပသည္။ ထိုအခါမ်ားတြင္သမဂၢတို႔သည္ အဖဲြ႔ဝင္မ်ား၏ ဘက္တြင္သာရပ္တည္ၿပီး အေၿပာင္းအလဲကို ဆန္႔က်င္သည့္ဘက္သို႔ ဦးလွည့္သြားေလ့႐ွိသည္။  ပညာေရးစနစ္ ၿပဳၿပင္ေၿပာင္းလဲေရး (သို႔) ၿပည္သူ႔လုပ္ငန္းအဖဲြ႔ အစည္းမ်ား ၿပဳၿပင္ေၿပာင္းလဲေရးတို႔ ေဆာင္႐ြက္ရာတြင္ ၿပည္သူတို႔၏ အခန္းက႑ကိုပစ္ပယ္ၿခင္းခံခဲ့ရပါသည္။

၆။ ပညာရပ္ဆိုင္ရာအဖဲြ႔အစည္းမ်ား
ေက်ာင္းမ်ား၊ တကၠသိုလ္မ်ား၊ ၿပတိုက္မ်ား (သို႔) အလွဴ႐ွင္အဖဲြ႔အစည္းမ်ားတို႔သည္ မိမိတို႔ဆိုင္ရာဌာနမ်ားတြင္ ပိုမိုတ ခါးဖြင့္ၿပီး ၿပည္သူ႔အေရးကိုေလ့လာရမည္ၿဖစ္ပါသည္။ အစိုးရ (သို႔မဟုတ္)စီပြါးေရးအတြက္ အက်ဳိးၿဖစ္ထြန္းရန္ကိစၥ ရပ္မ်ားကိုသာ ေလ့လာသုေသတနၿပဳေရး၌သာ မိမိတို႔ကိုယ္ကို ကန့္သတ္မထားသင့္ပါ။ သုေတသနဌာနတခုသည္ စပါးစိုထိုင္းမွဳ တိုင္းတာအေရးႀကီယာအတြက္ ေဆာင္႐ြက္ေနစဥ္မွာပင္ ယင္းႀကိယာေစ်းခ်ဳိေရးႏွင့္  လယ္လင့္တကူ ဝယ္ယူႏူိင္ေရးတို႔ကုိ တြဲေဆာင္႐ြက္နူိင္ပါသည္။  တခ်ိန္စာရင္းတြင္ အေရာင္းစပါးမ်ား စိုထိုင္းဆ ေလွ်ာ့ခ်ႏုိင္ေရး အတြက္ လယ္သမားမ်ားကိုကူညီရာတြင္လည္း ရင္းႏွီးၿမႈပ္ႏွံသင့္ပါသည္။

၇။ ေဒသခံအုပ္ခ်ဳပ္ေရးအဖြဲအစည္းမ်ား
          ထိုအဖြဲ႔အစည္းမ်ားသည္ တိုက္႐ိုက္ေရြးေကာက္ပြဲျဖင့္ တက္လာသည့္တိုင္ေအာင္ ေဒသခံျပည္သူမ်ား၏ အခြင့္ အေရးႏွင့္အက်ဳိးစီးပြားမ်ားအတြက္ ေ႐ွ႔တန္းမွရပ္ခံတိုက္ပြဲဝင္ ကာကြယ္သူမ်ားျဖစ္ခဲ့ပါသည္။ ေအာက္ေျခဆႏၵသေဘာ ထားမ်ားကို ဗဟိုေပၚလစီခ်မွတ္သူမ်ားသို႔ ေပးပို႔ျဖည့္သြင္းရမည့္အစား ေဒသခံအဖြဲ႔အစည္း၏ ကိုယ္စားလွယ္ေတာ္မ်ား သည္ မိမိအတြက္အမ်ားစု မည္မွ်ရႏုိင္သည္ကိုသာ အမ်ားစုအခ်ိန္ကို အသုံးခ်ေနေလသည္။ ဥပမာအာျဖင့္ မိမိတို႔နယ္ ေျမအတြင္း ေက်ာင္းသုံးျပဌာန္းစာအုပ္ ဝယ္ယူျဖန္႔ျဖဴးေရးကိစၥတြင္ သေဘာမတူခင္ ဦးစြာျပည္သူလူထုသေဘာထားကို ေမးျမန္းသင့္ပါသည္။ ဝန္ၾကီးဌာနမွထုတ္ေဝေသာ ဤျပဌာန္းခ်က္မ်ားကို ၾကိဳက္ႏွစ္သက္ပါသလား၊ ထပ္မံျဖည့္စြက္ လိုေသာ အေၾကာင္းအရာ စာရင္း႐ွိပါသလား၊… စသျဖင့္။ ဤကဲ့သို႔လုပ္နိင္လ်င္ သူတို႔သည္ႏုိင္ငံ၏ ပညာေရးေပၚလစီ တြင္ ျပည္သူလူထု၏ ပူးေပါင္းပါဝင္မွဳအတြက္ ေနရာမွန္ကို လမ္းဖြင့္ေပးရာ က်ပါလိမ့္မည္။
         
အထက္တြင္ေဖၚျပထားခဲ့သည့္အတိုင္း ဤဥပမာခုႏွစ္ရပ္သည္ ထိုင္းလ႔ူအဖြဲ႔အစည္းတြင္ အလုပ္မျဖစ္ျခင္း(သို႔)အျပည့္ အဝ အလုပ္မတြင္ျခင္းတို႔႐ွိေနပါသည္။ ဤသို႔ျဖစ္လ်က္ ကြ်န္ပ္တို႔၏ လမ္းမ်ားေပၚတြင္ ကားမ်ားျပားလြန္း၍ လမ္းပိတ္ ဆို႔ျခင္းထက္ ႐ည္႐ြယ္ခ်က္တခုခုေပၚတြင္ လမ္းမမ်ားကိုသိမ္းပိုက္ျခင္း မၾကာခဏ ျဖစ္ေပၚေနရျခင္း၏ အေၾကာင္းရင္း ကို အ့ံၾသေတာ့မည္မဟုတ္ပါ။
         
ျပႆနာမွာ ျပည္သူလူထုမ်ား လြတ္လပ္စြာႏွင့္ လြယ္ကူစြာအသုံးျပဳႏုိင္ေသာ အျခားဒီမုိကေရစီမ်က္ ႏွာစာမ်ားမ႐ွိျခင္း ေၾကာင့္ လမ္မမ်ားသည္ ၾသဇာၾကီးမားေသာအုပ္စုမ်ား၏ ေျပာင္းလဲမွဳမွ အက်ဳိးအျမတ္ရႏုိင္ေရး စိတ္ဝင္စားမွဳကို ေရွ႔ေျပးေဖၚထုတ္ရာ ဆုံရပ္မ်ားျဖစ္လာႏိုင္ျခင္းျဖစ္သည္။ လမ္းမေပၚက ႏိုင္ငံေရးသည္ ဒီမိုကေရစီတရပ္၏ အျခားမ်က္ ႏွာစာမ်ားကို ထင္သာျမင္သာ ႐ွင္းလင္းမႈမ႐ွိဘဲနဲ႔ ပိတ္ပင္လိုက္ႏိုင္ပါသည္။ လမ္းေပၚထြက္ဆႏၵျပသူမ်ားကို အင္အား သုံး၍ (သို႔) ေျဖာင္းဖ်ႏွစ္သိမ့္၍ ဖယ္႐ွားေရးသည္ ဒီမိုကေရစီ၏ လိုရင္းအခ်က္မဟုတ္ပါ။ အဓိကျပႆနာမွာကြ်န္ပ္တို႔ ၏ ဒီမိုကေရစီေရး တိုးတက္ျမင့္မားရန္ ဒီမိုကေရစီ၏ အျခားမ်က္ႏွာစာမ်ားအား မည္သို႔တြန္းတင္ဖြင့္ေပးရမည္ဆိုသည္ ပင္ျဖစ္သည္။

မင္းရဲမြန္
          (သမိုင္းပါေမာကၡ နီဒီအီဆီဝမ္(Nidhi Esseewang)၏ (11/6/08)ေန႔ထုတ္ ဘန္ေကာက္ပို႔စ္သတင္းစာပါ၊ (Street and other spaces for Democracy)ေဆာင္းပါးကိုဘာသာျပန္သည္။