ထိုင္းနိုင္ငံစံခလပူရီျမိဳ႔နဲ႔ (၁၅)ကီလိုမီတာကြာေဝးတဲ့ ေဝ့မလိုင္ေက်းရြာမွာ ဆရာမေနာ္ေဖါလုလု ဦးစီးျပီး ဖြင့္လွစ္ထားတဲ့ Save House ေခၚ နာတာရွည္ေရာဂါ သည္မ်ား လုံျခံဳေရးေဂဟာ ျခံဝင္းထဲအဝင္မွာေတာ့ အမ်ိဳးသမီးငယ္တစ္ဦး ေျပးထြက္လာျပီး လက္အုပ္ခ်ီ ႏွဳတ္ဆက္လာပါတယ္။

သနပ္ခါးအေဖြးသားလိမ္းခ်ယ္ထားျပီး ရိုးသားတဲ့ မ်က္ ႏွာပိုင္ရွင္တစ္ဦးပါ။ သူမကေတာ့ ယဥ္ယဥ္ကေလးနဲ႔ စိတ္ေရာဂါေဝဒနာခံစားေနရတဲ့ သူတစ္ဦးျဖစ္ပါတယ္။ အိမ္အတြင္းမွာေတာ့ ခရစ္စမတ္ပြဲေတာ္ က်င္းပဖို႔အတြက္ ဖဲၾကိဳးကေလးေတြ သြယ္တန္းျပင္ဆင္ေနတာကို ေတြ႔ရပါတယ္။ တခ်ဳိ႕သူေတြက်ေတာ့ ယကၠန္းယက္ေနတာကို ေတြ႔ရ ပါတယ္။ သူတို႔တေတြဟာ ေရာက္ရာ အေျခအေနမွာ ေပ်ာ္ရႊင္ေအာင္ေနေနတာကိုေတြ႔ရပါတယ္။

အိမ္ရဲ႕ဝန္းက်င္မွာဆိုရင္ ဟင္းသီးဟင္းရြက္စိုက္ခင္းေတြရယ္ အုတ္ဖုတ္တဲ့စက္တခုကိုလည္း ေတြ႔ရပါတယ္။ အိမ္ေဂ ဟာရဲ႕အျပင္အဆင္ဟာ ထယ္ဝါျခင္းမရွိေပမဲ့ ေစတနာေမတၱာဓါတ္ေတြနဲ႔ လႊမ္းျခံဳေနတဲ့ေနရာေလး တစ္ခုပါ။

Save House လို႔ေခၚတဲ့ နာတာရွည္ေရာဂါသည္မ်ား လုံျခံဳေရးေဂဟာမွာဆိုယင္ ေရာဂါသည္ေပါင္း(၆ဝ) ေလာက္ရွိပါ တယ္။ စိတၱဇ ေရာဂါေဝဒနာသည္ေတြ တီဘီလို႔ေခၚတဲ့ အဆုတ္နာေရာဂါသည္ေတြ AIDS ေရာဂါသည္ေတြကို ေစာင့္ ေရွာက္ထားျပီး ေဆးဝါးကုသေပးတဲ့ေနရာေလး တခုပါ။ အဲဒီအထဲမွာဆိုရင္ AIDS ေရာဂါသည္ (၅) ေယာက္ရွိေနပါ တယ္။ အခ်ဳိ႕ေရာဂါသည္ေတြဟာ အိမ္ေထာင္ေရးေဖါက္ျပန္မွဳ လိင္ဘက္ ဆိုင္ရာလိုက္စားမွဳေတြေၾကာင့္ ဒီေရာဂါကူး စက္လာခဲ့တယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။  အခ်ဳ႕ိေရာဂါသည္ေတြကေတာ့ ကိုယ္တိုင္ေဖါက္ျပန္တာမရွိေပမဲ့ ကိုယ့္ရဲ႕ခင္ပြန္းသည္ ကေန ကူးစက္လာတာလည္းရွိပါတယ္။ ဒီျဖစ္စဥ္ကို ေရာဂါသည္အမ်ိဳးသမီးတစ္ဦးက သူမေရာဂါကူးစက္လာခဲ့တဲ့အေျခ အေန အျဖစ္အပ်က္ေတြကို အခုလိုေျပာပါတယ္။
 
“ကြ်န္မေယာက်္ားကေတာ့ အရက္မမူးယင္ေကာင္းတယ္။ မူးလာျပီးဆိုရင္ေသြးဆိုးတယ္။ ကြ်န္မကိုရိုက္တယ္။ ေနာက္ ဆုံးသည္းမခံနိုင္ေတာ့တာနဲ႔ ကြ်န္မထြက္ေျပးလာတယ္။ အမ်ိဳးသမီးအဖြဲ႔အစည္း အကူအညီနဲ႔ Save House ေနာက္ တစ္ႏွစ္ၾကာေတာ့ ကြ်န္မေယာက်္ားလာေခၚတယ္။ ေနာက္သူမမူးေတာ့ပါဘူး ဝန္ခံခဲ့ေတာ့ သားသမီးမ်က္ႏွာေထာက္လို႔ ျပန္လိုက္သြားခဲ့တယ္။ ကြ်န္မနဲ႔ကြဲေနတဲ့ကာလမွာ သူကဗမာျပည္နဲ႔ ရွမ္းျပည္ကိုသြားေနၾကတဲ့လူကို ပို႔တယ္ဟုတ္လား။ အဲတာကို သူေတာလမ္းကေန ဂိတ္ျဖတ္တယ္ဆိုလို႔ရွိယင္ လူတစ္ေယာက္ကို(၆ဝဝ)ရတယ္။ ပိုက္ဆံကလည္း မ်ားတယ္ ဟုတ္လားဆိုေတာ့ အဲဒီအခိ်န္မွာေရာဂါရလာ တယ္ကြ်န္မထင္တယ္။ အဲဒါေပမဲ့ေယက်္ားဆိုေတာ့ကိုယ္ခ်င္းစာပါတယ္။ သူကလူပ်ိဳမွ ခေလးမွမဟုတ္တာ”

သူမ မက်န္းမမာျဖစ္ေတာ့ ေဆးရံုတက္ေဆးစစ္လို႔ အေျဖထြက္လာတဲ့အခါ ကမၻာၾကီးတစ္ခုလုံးျပိဳပ်က္သြားမတတ္ခံစား ရတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ ဒီအေၾကာင္းေတြကို မ်က္ရည္ျဖိဳင္ျဖိဳင္ၾကားက အခုလိုေျပာပါတယ္။

“အဲဒီေရာဂါရျပီးဆုိေတာ့ က်မျပန္လာတာေပါ့။  ျပန္လာေတာ့ ဒါေပမယ့္ကုိယ္သိတယ္ေလ ကုိယ္ရွာလုိ႔မဟုတ္ဘူးဆို တာသိတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကုိယ္ရွက္တယ္။ က်မဘယ္ေတာ့မွထင္မထာားဘူး က်မဒီေရာဂါရမယ္ဆုိတာ။ ထမင္းစားဖုိ႔ ဟင္းစားဖုိ႔က်မကုိ လာေျပာႀကတယ္။ က်မနားမေထာင္ဘူး။ ေနာက္ဆုံးက်မနားထဲကုိ စကားတစ္ခြန္းဝင္သြားတယ္။ နင္ဟာ မိခင္တစ္ေယာက္ျဖစ္တယ္။ နင္ခေလး(၂)ေယာက္အတြက္ နင္အသက္ရွင္ ေပးရမယ္တဲ့။ အဲဒါနဲ႔ က်မခေလး (၂)ေယာက္အတြက္ပဲ က်မအသက္ရွင္ေပးတယ္။ ေနာက္မဟုတ္ဘူးဆုိရင္ အဲဒီေရာဂါရၿပီးဆုိရင္ က်မေသလုိက္ျပီး ကိုယ့္ကိုယ္ကို”

တခ်ိဳ႔က်ေတာ့ အေပ်ာ္အပါးလိုက္စားခဲ့လို႔ ဒီ AIDS ေရာဂါ ကူးစက္တာခံေနရတဲ့သူလည္းရွိပါတယ္။ ကိုယ္တိုင္အေပ်ာ္ လိုက္စားရင္း ေရာဂါကူးစက္တာခံခဲ့ရတဲ့ ဦးေစာထူးဆိုတဲ့ ေရာဂါသည္တစ္ဦးက အခုလိုေျပာပါတယ္။

“သူငယ္ခ်င္းေတြအေပါင္းအသင္းေပါ့။ အဲဒီက်ဳိကၡမီေလွသြားလုိက္တယ္ေပါ့ အဲဒီမွာသူငယ္ခ်င္းေတြက ေျမွာက္တာေပါ့။ စားေသာက္ျပီးေတာ့  ဟိုတာျဖစ္အုံးမလားဆိုေတာ့ လုိက္မိတာေပါ့။ အဲဒီကေနၿပီးေတာ့ ေရာဂါရလာတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ တို႔ကအစုံကုိဝင္တာ။ ေရးနယ္ဘက္က အဲဒီဆီးျဖဴေတာင္တုိ႔လည္းဝင္တယ္။ သူတုိ႔က အမ်ိဳးသမီးဆိုင္ေတြ Open ပဲ ထားထားေပးတာကုိး”

တခ်ိဳ႕လူနာေတြကေတာ့ ထိုင္းနိုင္ငံမွာအလုပ္လုပ္ကိုင္ယင္း လိင္ဘက္ဆိုင္ရာအေပ်ာ္အပါးလြန္ကဲခဲ့လို႔ AIDS ေရာဂါ ကူးစက္လာခဲ့တယ္လို႔ ေျပာပါတယ္။ သူဟာက်န္းမာေရးအသိမရွိေတာ့ အကာအကြယ္သုံးရမွန္းလည္း မသိခဲ့ပါဘူး။ ေရာဂါကူးစက္ျပီးေတာ့မွ ရလာတဲ့အသိတရားနဲ႔ေနာင္တဟာ ေနာက္က်ခဲ့ျပီးလို႔ဆိုပါတယ္။

"ကြ်န္ေတာ္တို႔အမ်ဳိးသမီးေတြနဲ႔ သြားလာဆက္ဆံေတာ့ မူးလည္း မူးေနတာကိုး။ ကြန္ဒုန္းသုံးရမွန္းလည္း မသိဘူး။ ဒီအတိုင္းဘဲ ဆက္ဆံတယ္။ ေနာက္ေရာဂါရမွ သိရတယ္ဆိုေတာ့ ဘာမွမတတ္ နိုင္ေတာ့ဘူး”

အျခားနိုင္ငံအခ်ိဳ႕မွာေတာ့ ဒီ AIDS ေရာဂါေဝဒနာ ခံစားရတဲ့ လူနာေတြကို ေႏြးေထြးစြာဆက္ဆံျပီး ေဖးေဖးမမကူညီေစာင့္ ေရွာက္ေပမဲ့ ျမန္မာနိုင္ငံမွာေတာ့ မိဘေဆြမ်ိဳး သူငယ္ခ်င္းလူ႔ အသိုင္းအဝိုင္းၾကားမွာ ဖယ္ၾကဥ္ခံေနရတယ္လို႔ ေဝဒနာသည္ တစ္ဦးက အခုလိုေျပာျပခဲ့ပါတယ္။

“သူမ်ားေတြ႔လုိ႔ရွိရင္ဟာ အဲဒီေကာင္က ဒီေရာဂါနဲ႔ျဖစ္လာျပီး။ ငါနဲ႔မေပါင္းခ်င္ေတာ့ဘူး။ ဘာညာနဲ႔ ဒီလုိပဲေျပာတာေပါ့။ တဝမ္းကြဲေတြ ေဆြမ်ဳိးအသုိင္းအဝုိင္းေတြလည္း။ အဲဒီေကာင္ ကမျပန္လာနဲ႔ေတာ့ ေသတာပဲေကာင္းပါတယ္။ အဲဒီေရာ ဂါျဖစ္လာျပီးဆုိေတာ့ ဘာထူးေတာ့မလဲ ဘာညာေျပာတယ္။ ခံစားရတာေပါ့။ အမ်ဳိးမ်ဳိးခံစား ရတာေပ့ါ။ သူငယ္ခ်င္းေတြ ကလည္း ဒီလုိပဲေပါ့။ အခုဖုန္းဆက္လည္း တစ္ေယာက္မွ ဖုန္းမကိုင္ေတာ့ဘူး။ ခေလးလည္း အခုဖုန္းမဆက္ေတာ့ဘူး။ သူအေမ ဘာေတြေျပာလည္း မသိဘူး။ အေမေျပာတယ္ နင့္အေဖက အက်င့္မေကာင္းေတာ့ဘူး။ ဘာညာအဲဒီလုိပဲျဖစ္ မွာေပါ့။ အခုဘာမွဖုန္း မဆက္ေတာ့ဘူး။ အရင္တုန္းကဆုိရင္ ဖုန္းဆက္ေသးတယ္”

သူတို႔တေတြလို ေရာဂါဆိုးေတြမျဖစ္ပြါးေအာင္ ဆင္ျခင္နိုင္ဖို႔ဆိုျပီးေတာ့ ေဝဒနာသည္အမ်ိဳးသမီးတစ္ဦးက ေစတနာ ထားၿပီး မ်က္ရည္စက္လက္နဲ႔အခုလို စကားလက္ေဆာင္ေျပာၾကားခဲ့ပါေသးတယ္။

“အဲဒါအေကာင္းဆုံးကေတာ့  ကိုယ့္သားသမီးျဖစ္ျဖစ္ ကုိယ္ကုိယ္တုိင္ျဖစ္ျဖစ္ ေယာက်္ားမိန္းမ ယူေတာ့မယ္ဆုိလုိ႔ရွိရင္ ဒီအခုက်မလုိမ်ဳိးပဲ လင္မယားအတူတူေနတုန္း ေရာဂါမရွိဘူး။ ကြဲသြားတယ္။ ကြဲသြားျပီး အေႀကာင္းေႀကာင္းတစ္ခု ေႀကာင့္ ျပန္ယူရမယ္ဆုိလုိ႔ရွိရင္ ျပန္ယူမယ့္အခ်ိန္မွာ ေသြးစစ္ႀကည့္လုိက္ေပါ့။ ေသြးစစ္ႀကည့္လုိ႔ ေရာဂါပိုးရွိေနျပီးဆုိ လုိ႔ရွိရင္ေတာ့ မယူနဲ႔ေတာ့ေပါ့”
ပါတ္ဝန္းက်င္အျပင္ဘက္မွာေတာ့ ေဆာင္းေလအေဝွ႔မွာ သစ္ရြက္ ကေလးေတြ တျဖဳတ္ျဖဳတ္ေၾကြက်ေနတာ ကိုေတြ႔ရပါတယ္။ ေဆာင္းခို ငွက္ကေလးမ်ားရဲ႕ေအာ္ျမည္သံေတြကေတာ့ ေၾကကြဲစရာအျဖစ္ေတြ ကိုပံ့ပိုးေနသလိုပါဘဲ။ အျပန္ခရီးမွာေတာ့ စဥ္းစားစရာမ်ားစြာကို ေထြး ေပြ႔လာခဲ့ပါတယ္။ ဒီအျဖစ္ဆိုးမ်ိဳးၾကံဳေတြ႔ေနတာ ဘယ္ေလာက္မ်ား မ်ားရွိေနျပီးလည္း။ ပညာရွင္ေတြတြက္ဆတဲ့ ကိန္းဂဏန္း ေလာက္ဘဲ လား။
ရြက္ပုံးသီးေရာဂါ သည္ေတြေရာ ဒီစာရင္းထဲမွာပါေနသလား။ ဒီေရာဂါ ဆိုးေၾကာင့္ က်ခဲ့တဲ့မ်က္ရည္ေတြ ဘယ္ေလာက္မ်ားေနျပီလည္း။ ဒီအ ေတြးနဲ႔စိတ္ထဲမွာ ေနာက္က်ိလာပါတယ္။ ေနလုံးၾကီးကေတာ့ အေနာက္ မိုးကုပ္စက္ဝိုင္းကို ဝင္ေရာက္ခါနီးေနပါျပီး။
          ေၾသာ္ ပန္းအေၾကြလမ္းမွာ မ်က္ရည္ေတြခမ္းနိုင္ပါေတာ့မလား။