ကၽြႏု္ပ္တုိ႕ျပည္ေထာင္စုျမန္မာႏုိင္ငံတြင္ လက္ေတြ႕အားျဖင့္ တည္ရွိေနေသာ အာဏာရ စစ္တပ္အုပ္စု၊ စီမုိကေရစီရရွိေရး အတြက္ ဦးစားေပးဖြဲ႕စည္းထားေသာ ႏုိင္ငံေရးအဖြဲ႕စည္းအုပ္ခ်ဳပ္စုႏွင့္ ဗမာမဟုတ္ေသာ တုိင္းရင္းသားလူမ်ဳိးစု အဖြဲ႕ အစည္းမ်ားအုပ္စု၊ ဤအုပ္စုသုံးစုတုိ႕၏ ကုိယ္စားလွယ္မ်ား ႏုိင္ငံေရးအရ ေတြ႕ဆုံေဆြးေႏြးျခင္းျဖင့္သာ ယေန႕ျပႆနာ ေပါင္းစုံကုိ ေျပလည္ေအာင္ ကုိင္တြယ္ေျဖရွင္း ႏုိင္လိမ့္မည္ျဖစ္သည္။ ဤေဆြးေႏြးပြဲ ျဖစ္ေပၚလာေရးအတြက္ ကမၻာ့ ကုလသမဂၢ အဖြဲ႕ႀကီးအပါအဝင္  ကမၻာ့ႏုိင္ငံမ်ား၊ ျမန္မာျပည္အေရး ကုိ နားလည္ေသာ ႏုိင္ငံတကာရွိ ႏုိင္ငံေရးပညာရွင္ ႀကီးမ်ား၊ ျမန္မာျပည္ရွိ ဝါရင့္ႏုိင္ငံေရးေခါင္းေဆာင္းမ်ား၊ နုိင္ငံေရးပါတီမ်ားႏွင့္ တုိင္းရင္းသားပါတီအဖြဲ႕အစည္း အသီး သီးတုိ႕က ေတာင္းဆုိေနၾကသည္။ ဤသုိ႕ေတာင္းဆုိေနၾကျခင္းသည္ ဤနည္းျဖင့္ ေတြ႕ဆုံေဆြးေႏြးေျဖရွင္းျခင္းျဖင့္ ျပႆနာႀကီးမ်ားကုိ အရင္းအျမစ္ကေန ေျဖရွင္းႏုိင္မည္ဟု ယံုၾကည္ေနၾကေသာေၾကာင့္ျဖစ္သည္။

အဘယ္ေၾကာင့္ ထုိသုိ႕တူညီစြာ ႐ႈျမင္ေနၾကသနည္း။ ခုိင္လုံေသာ အေၾကာင္းရင္းခံမ်ား ရွိေနပါသည္။ သုိ႕ေသာ္ အခ်ဳိ႕ ေသာသူတုိ႕က ဤအျမင္ကုိျငင္းပယ္ေနၾကသည္။ ၎တုိ႕သည္ စစ္တပ္က လက္ရွိအာဏာကုိ ခ်ဳပ္ကုိင္ထားသူမ်ား ျဖစ္ၿပီး၊ ၁၉၉၀ ခုႏွစ္ေရြးေကာက္ပြဲတြင္ အမ်ဳိးသားဒီမုိကေရစီအဖြဲ႕ခ်ဳပ္ (NLD) က အႏုိင္ရထားသည္။ ထုိ႕ေၾကာင့္ ဤႏွစ္ဖြဲ႕ေဆြးေႏြးေျဖရွင္းလ်ွင္ ျပည့္စုံလုံေလာက္သည္ဟု ဆုိၾကသည္။ ဤ အယူအဆကုိ ဆုပ္ကုိင္ထားၾကသူမ်ားမွာ စင္စစ္အားျဖင့္ တုိင္းရင္းသားလူမ်ဳိးစုအေပၚ ဗမာလူမ်ဳိးတုိ႕ တေလ်ွာက္လုံး လႊမ္းမုိး ခ်ယ္လွယ္ခြင့္ ရလာေနသည္ကုိ လက္မလြတ္လုိေသာ အရင္းခံဆႏၵေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။

၎ဆႏၵကုိ႐ုိးသားပြင့္လင္းစြာ မေဖာ္ထုတ္ဝံ့ၾကေပ။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆုိေသာ္ မတရားမွန္းသိေနၾကၿပီး ကုိယ္က်ဳိးဆႏၵကုိ လည္း ျဖည့္ဆည္းလုိေနျခင္းေၾကာင့္ အျခားေသာစကားလုံးမ်ားျဖင့္ ျငင္းပယ္ေနၾကျခင္း ျဖစ္သည္။ အကယ္၍ ေရြး ေကာက္ပြဲအႏုိင္ရ အမတ္ဦးေရအေပၚ အေျခခံတြက္ခ်က္လ်ွင္လည္း တုိင္းရင္းသားအဖြဲ႕အစည္းမ်ားျဖင့္ စုေပါင္းထား ေသာ္ “ျပည္ေထာင္စုတုိင္းရင္းသားလူမ်ဳိးမ်ား ဒီမုိကေရစီအဖြဲ႕ခ်ဳပ္” (UNLD) ႏွင့္ မဟာမိတ္တုိင္းရင္းသား အဖြဲ႕တိိိို႕က ဒုတိယအမတ္ဦးေရမ်ားဆုံး အႏုိင္ရထားသည္။ ထုိ႕ေၾကာင့္ျငင္းပယ္ခ်န္ထားျခင္းျဖင္း တရားမ်ွတမည္မဟုတ္ေပ။

ႏုိင္ငံေရးအရ ေတြ႕ဆုံေဆြးေႏြးေျဖရွင္းျခင္းသည္ ျဖစ္ရွိေနေသာ ႏုိင္ငံေရးျပႆနာမ်ားကုို ေျပလည္ေစလို၍ ျဖစ္သည္။ ႏုိင္ငံေရးျပႆနာအပုိင္းမွ ခ်ဥ္းကပ္ၾကည့္လ်ွင္ ျပည္တြင္းစစ္အႏွစ္ငါးဆယ္ေက်ာ္ကုိ ျပန္လည္သုံးသပ္ရန္ လုိလိမ့္မည္။ ၁၉၄၈ ခုႏွစ္ လြတ္လပ္ေရးရေသာႏွစ္တြင္ပင္ ျပည္တြင္းစစ္စခဲ့သည္။ ထုိစဥ္ကတည္းက အစုိးရကုိ လက္နက္ကုိင္ ဆန္႕ က်င္တုိက္ပြဲဝင္ခဲ့ေသာ တုိင္းရင္းသားအဖြဲ႕အစည္းမ်ားသည္ ဒီမုိကေရစီေရး၊ အတန္းအစားအေရးအေပၚ အေျခခံသည့္ အဖြဲ႕အစည္းတုိ႕ထက္ အေရအတြက္မ်ားခဲ့သည္။ ၁၉၄၈ ခုႏွစ္မွ ယေန႕အထိ (၅၃) ႏွစ္ေက်ာ္ လူမ်ဳိးစုအဖြဲ႕အစည္းမ်ားႏွင့္ ျဖစ္ပြားေနေသာ တုိက္ပြဲမွ ေသနတ္သံမ်ားကုိ တစ္ပတ္၊ တစ္လ မျခား ၾကားေနရသည္။ ယခုအခ်ိန္တြင္ တုိင္းရင္းသား လူမ်ဳိးစုအဖြဲ႕အစည္း ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားႏွင့္ အပစ္အခတ္ရပ္စဲထားေသာ္လည္း တုိင္းရင္းသားနယ္ေျမအေတာ္မ်ားမ်ား တြင္ ေသနတ္သံမ်ားၾကားေနရဆဲ ျဖစ္သည္။ အပစ္အခတ္ရပ္စဲေရးသက္သက္သည္ ျဖစ္ရွိေနေသာ ျပႆနာမ်ားကုိ ေျပလည္ေစႏုိင္မည္မဟုတ္ေၾကာင္း အမ်ားသိၿပီးလည္း ျဖစ္ပါသည္။

၁၉၅၈ ခုႏွစ္တုန္းက ဝန္းႀကီးခ်ဳပ္ ဦးႏုေခါင္းေဆာင္ေသာ ပထစ အစုိးရသည္ မြန္၊ ရခုိင္၊ ပအုိဝ့္လူမ်ဳိးစုအဖြဲ႕မ်ားႏွင့္ သေဘာတူညီမႈရၿပီး ၎အဖြဲ႕မ်ားလက္နက္စြန္႕ခဲ့ၾကေသာ္လည္း မၾကာေသးမီအခ်ိန္ကေလးမွာပင္ ၎တုိ႕၏ ေတာ္လွန္ ေသာေသနတ္သံမ်ား ျပန္လည္ေပၚထြက္လာခဲ့သည္။ ထုိ႕ေၾကာင့္ တုိင္းရင္းသားလူမ်ဳိးစုမ်ားႏွင့္ အာဏာရအစုိးရအဆက္ ဆက္အၾကား ျပႆနာသည္ ေသးမႊားေသာ ျပႆနာမဟုတ္ေပ။

အခ်ဳိ႕ေသာသူတုိ႕သည္ လူမ်ဳိးေရးျပႆနာကုိ အေလးအနက္မထားၾက။ လူမ်ဳိးေရးျပႆနာသည္ လူတန္းစားျပႆနာ၏ လက္ေအာက္ခံျဖစ္သည္ဟု ဆုိသည္။ လူအခ်ဳိ႕တုိ႕ကလည္း လူမ်ဳိးေရးျပႆနာသည္ ဒီမုိကေရစီေရး ျပႆနာ၏ လက္ ေအာက္ခံ ျဖစ္သည္ဟု ဆုိၾကျပန္သည္။ ထိုသူတုိ႕က လူတန္းစားျပႆနာ ဒီမုိကေရစီေရးျပႆနာတုိ႕ကုိ ေျပလည္ ေအာင္ ေျဖရွင္းႏုိင္ပါက လူမ်ဳိးေရးျပႆနာသည္ အလုိလိုေျပလည္သြားမည္ဟု ထင္ျမင္ေျပာဆုိေနၾကသည္။ ၎တုိ႕ သည္ လူမ်ဳိးေရးျပႆနာ၏ အတိမ္အနက္ကုိ တကယ္မျမင္၍လား သုိ႕တည္းမဟုတ္ အေရးမေပးလုိ၍လား ဆုိသည္ကုိ ၎တုိ႕ကိုယ္တုိင္သာ သိၾကေပလိမ့္မည္။

ကၽြႏု္ပ္၏အျမင္ကား ၎တုိ႕ႏွင့္ လုံးဝျခားနားပါသည္။ လူမ်ဳိးေရးဆုိင္ရာ ျပႆနာသည္ ေလးနက္သည္၊ ခုိင္ၿမဲသည္။ မည္သည့္ျပႆနာ၏ လက္ေအာက္ခံမဟုတ္ေပ။ တသီးတျခားမားမားမတ္မတ္ ရပ္တည္ေနသည္။ ဘာသာေရးျပႆနာ သည္ ကမၻာတခြင္ရွိ ဘာသာတူမ်ား၏ စာနာေထာက္ခံမႈကုိ ရရွိႏုိင္သျဖင့္ အရွိန္ၾသဇာေကာင္းတတ္သည္။ အိမ္နီးခ်င္း ႏုိင္ငံတစ္ခ်ဳိ႕တြင္ ေရာက္ရွိေနေသာ လူမ်ဳိးတူမ်ား၏ စာနာမႈကုိ ရရွိႏုိင္ေသာ္လည္း ဘာသာေရး၊ လူတန္းစားေရး တုိ႕ႏွင့္ စာလ်ွင္ ျပင္ပစာနာေထာက္ပံ့မႈနည္းေပသည္။ ကိုယ္အားကုိယ္ကုိး ေျဖရွင္းၾကရေသာ ျပႆနာမ်ဳိးဟု ဆုိႏုိင္သည္။

လူမ်ဳိးဟူသည္ကား ႏွစ္ေပါင္းရာ၊ ေထာင္ခ်ီၿပီး နီကပ္စြာ အတူေနထုိင္  ေပါက္ဖြားလာေသာ ဘဝတူကံၾကမၼာတူ လူအဖြဲ႕ အစည္းျဖစ္သည္။ သမုိင္းမတင္မီအခ်ိန္မွသည္ ယေန႕အထိ ျဖစ္ေပၚခဲ့ေသာ လူအဖြဲ႕အစည္းအခ်င္းခ်င္းအၾကား ပဋိပကၡ မ်ားတြင္ အျခားအေၾကာင္းအခ်က္မ်ား ပါဝင္ေနေသာ္လည္း လူမ်ဳိးေရးအေျခခံမွ ကင္းလြတ္ျခင္းနည္းပါးပါသည္။ နယ္ေျမလုယက္မႈ၊ ေစ်းကြက္လုယက္မႈ တုိ႕သည္ လူမ်ဳိးေရးအေပၚ အေျခခံမႈတစ္ဝက္ေက်ာ္ ပါဝင္သည္။ ေခတ္ေဟာင္း ကုိလုိနီ နယ္ခ်ဲ႕စစ္ပြဲမ်ားတြင္ လူမ်ဳိးေရးအေပၚ အေျခခံမႈမ်ားစြာ ပါဝင္ေနသကဲ့သုိ႕ ေငြအရင္းအႏွီးအေပၚ အေျခခံေသာ ေခတ္သစ္နယ္ခ်ဲ႕စနစ္တြင္လည္း လူမ်ဳိးေရးအေပၚ အေျခခံမႈပါရွိသည္။ ကမၻာ့ေပၚရွိလူ႕အဖြဲ႕အစည္းမ်ားကုိ အထင္ရွားဆုံး စည္းျခားထားရာ ႏုိင္ငံမ်ားသည္ မတူကြဲျပားေသာလူမ်ဳိးမ်ားျဖင့္ ဖြဲ႕စည္းထားၾကသည္။ လူမ်ဳိးတူႏုိင္ငံကြဲဟူ၍ အလြန္ နည္းပါးပါသည္။ ဘာသာေရးအရ မည္သုိ႕ပင္တူညီေစကာမူ လူမ်ဳိးမတူက ႏုိင္ငံတစ္ခုအျဖစ္ မပူးေပါင္းၾက။ အတန္း အစားတူမ်ား အၾကားတြင္လည္း ထုိ႕အတူပင္ျဖစ္သည္။ ထုိ႕ေၾကာင့္ လူမ်ဳိးေရးအစြဲသည္ ဘာသာေရး၊ အတန္းအစားေရး ထက္ ေလးနက္သည္ဟု ဆုိရပါမည္။

ယေန႕ကမၻာတြင္ လူမ်ဳိးေရးပဋိပကၡသည္ အားေလ်ာ့သြားျခင္းမရွိ၊ ပုိ၍ပင္ ေရွ႕တန္းေရာက္လာေနသည္ (Globalization) ဂလုိဘယ္လုိင္ေဇးရွင္း ေခၚ ကမၻာလႊမ္းပတ္ယွက္ႏြယ္မႈ ေခတ္ကာလတြင္ အဓိကအားျဖင့္ စီးပြားေရး၊ ယဥ္ေက်းမႈတုိ႕၌ ဆက္စပ္လႊမ္းၿခဳံမႈမည္သုိ႕ရွိေစ၊ မိမိလူမ်ဳိးကုိ လႊမ္းမုိးသြားျခင္း မရွိေအာင္ ကာကြယ္ေနၾကသည္။ ႏုိင္ငံတစ္ခုတြင္ အာဏာရလူမ်ဳိးစုျဖစ္ေသာ လူမ်ဳိးက အျခားလူမ်ဳိးမ်ားအေပၚ လူမ်ဳိးေရးအရ လႊမ္းမုိးဝါးမ်ဳိ လုိၾကသည္။ သုိ႕ေသာ္ ကမၻာ လႊမ္းပတ္ယွက္ႏြယ္မႈအရ အျခားလူမ်ဳိးႀကီးတုိ႕၏ ဝါးမ်ဳိမႈကုိ ရင္ဆုိင္လာရေသာအခါ မိမိတုိ႕လူမ်ဳိးကုိ ကာကြယ္ထိန္းသိမ္း ရန္ ႀကိဳးပမ္းလာေနၾကသည္။ ကၽြႏု္ပ္တုိ႕ႏုိင္ငံတြင္ စစ္တပ္အစုိးရသည္ ဆုိ၊ က၊ ေရး၊ တီး ၿပိဳင္ပြဲမ်ားကုိ တုိင္းႏွင့္ ျပည္ နယ္အလုိက္ေခၚယူၿပီး ေငြကုန္ေၾကးက်မ်ားစြာခံကာ က်င္းပေနၾကသည္။ ဤသည္လည္း လူမ်ဳိးေရးအေျခခံစိတ္ဓါတ္၏ ေလးနက္မႈပင္ျဖစ္သည္။

ကၽြႏု္ပ္တုိ႕ႏုိင္ငံတြင္ ကၽြႏု္ပ္တုိ႕ကုိယ္တုိင္ပါဝင္ၿပီး ျပႆနာမ်ားကုိ နည္းေပါင္းစုံျဖင့္ ေျဖရွင္းခဲ့ၾကသည္။ ျပႆနာေျဖရွင္း ေရး နည္းေပါင္းမ်ားစြာအနက္ လက္နက္ကုိင္ေျဖရွင္းနည္းသည္ အဆင့္အျမင့္ဆုံးႏွင့္ အရွည္ၾကာဆုံးျဖစ္သည္။ ႏွစ္ေပါင္း (၅၀) ေက်ာ္ေျဖရွင္းခဲ့ၿပီးျဖစ္ေသာ္လည္း ယေန႕အထိ ေျပလည္စရာ အလားအလာ မျမင္ေတြ႕ရေသးေပ။ ၁၉၅၈ ခုႏွစ္တြင္ ဦးႏု၏ (ပထစ) အစုိးရသည္ ဒီမုိကေရစီကုိ ပုိမုိက်ယ္ျပန္႕ေအာင္ လမ္းဖြင့္ေပးၿပီး ႏုိင္ငံေရးအရ ေျဖရွင္း ရန္ ႀကိဳးပမ္းခဲ့သည္။ လက္နက္ကုိင္ပဋိပကၡမ်ား အရွိန္ေလ်ာ့က်လာၿပီး ႏုိင္ငံေရးအရ လႈပ္ရွားမႈ အရွိန္ေကာင္းလာ သည္။ ဤသုိ႕ အရွိန္အဟုန္အားေကာင္းလာသည္ကုိ စစ္တပ္ကမလုိလားသျဖင့္ အာဏာသိမ္းခဲ့သည္။ စစ္ေရးအရ အရွိန္ျမင့္ၿပီး ေျဖရွင္းခဲ့သည္။ ရလာဒ္ကားႏွစ္ဖက္စလုံး အင္အားပုိမုိႀကီးမားလာၿပီး တုိက္ပြဲမ်ားေနရာအႏွံ႕ က်ယ္ျပန္႕လာ ကာ စစ္ပြဲ၏အနိဌာ႐ုံမ်ားကုိ ျပည္သူမ်ားခါးသီးစြာ ခံစားလာခဲ့ရသည္။

၁၉၇၀ ခုတြင္ ေပၚေပါက္ခဲ့ေသာ ဦးႏု၏ ပါလီမန္ဒီမုိကေရစီပါတီသည္ႏုိင္ငံျခားအရင္းရွင္းမ်ား၏ အားေပးကူညီမႈကုိ အေတာ္အတန္ရရွိခဲ့သည္။ လူမ်ဳိးစုအဖြဲ႕အစည္းမ်ားကုိကား မည္သည့္ႏုိင္ငံကမွ ေပးကမ္းျခင္းမရွိ။  ဗကပႏွင့္ ပူးေပါင္း လ်ွင္ ဗကပ ေပးကမ္းသမ်ွကုိသာရရွိၿပီး လုံးပါးပါး ေပ်ာက္ကြယ္သြားသည္။ ေတာ္လွန္ေရးကာလတစ္ေလ်ွာက္လုံးမွာ ေခါင္းေထာင္ခဲ့ေသာ ဗကပသည္လည္း ၁၉၉၀ ခုႏွစ္ေႏွာင္းပုိင္းတြင္ ဦးက်ဳိး၍ ေျမလ်ွဳိးခဲ့ရသည္။ တုိင္းရင္းသား လက္နက္ကုိင္အဖြဲ႕အစည္းမ်ားမွာကား မိမိလူမ်ဳိးႏွင့္ မိမိျပည္သူမ်ား၏ ေထာက္ပံ့ေပးမႈျဖင့္ ခက္ခဲစြာ႐ုန္းကန္ခဲ့ရေသာ္ လည္း ပန္းပန္ၿမဲပင္။ ဤသည္မွာလည္းလူမ်ဳိးေရးအခန္း၏ ေလးနက္မႈသာဓကတစ္ရပ္ပင္ျဖစ္သည္။

ယခုေခတ္ယခုအခါသည္ ဒီမုိကေရစီေခတ္ကာလျဖစ္သည္။ ဒီမုိကေရစီသည္ကား ပ်ဳိတုိင္းႀကိဳက္သည့္ႏွင္းဆီခုိင္။ ဒီမုိကေရစီပ်ဳိးပင္ကုိ က်ေနာ္တုိ႕ ျပည္ေထာင္စုမွာ စိုက္ပ်ဳိးခဲ့ဘူးပါသည္။ သို႕ေသာ္ၾကာရွည္မရွင္သန္ႏုိင္ခဲ့ပါ။ အဘယ္ ေၾကာင့္နည္း။ ဤနည္းႏွင့္ ဤရာသီမ်ဳိး ဒီမုိကေရစီ ပ်ဳိးပင္မ်ား ေပါက္ပြားႀကီးျပင္းႏုိင္ရန္ လုိအပ္ေနသည့္ ေနေရာင္ ကာပင္ (အရိပ္ပင္) သုိ႕မဟုတ္ တြယ္တက္ရန္အပင္ျဖစ္ေသာ တုိင္းရင္းသားလူမ်ဳိးမ်ားအတြက္ လူမ်ဳိးေရးအရ တန္းတူ ေရးႏွင့္ ကုိယ္ပုိင္ျပဌာန္းခြင့္ အပင္မ်ားကုိ ေပါက္ခြင့္မေပး၊ ခုတ္ထြင္ဖယ္ရွင္းထားေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။ ၁၉၆၂ ခုႏွစ္ မတ္လ(၂) ရက္ေန႕ စစ္တပ္မွ အာဏာသိမ္းျခင္းသည္ အဓိကအားျဖင့္ တုိင္းရင္းသားလူမ်ဳိးမ်ား၏ တန္းတူေရးႏွင့္ ကုိယ္ပုိင္ျပဌာန္းခြင့္ကုိ ရွင္သန္ခြင့္မေပးလုိ၍ျဖစ္သည္။ ထုိအခြင့္အေရးကုိ ဖ်က္ဆီးရင္း ဒီမုိကေရစီအခြင့္အေရးမ်ား လည္း ပ်က္ျပားခဲ့ရၿပီးျဖစ္သည္။

ကၽြႏု္ပ္တုိ႕ႏုိင္ငံတြင္ စစ္မွန္ေသာ ျပည္ေထာင္စုတည္ေဆာက္ျခင္းကုိ ထည့္တြက္ျခင္းမျပဳဘဲ ဒီမုိကေရစီေရး သက္သက္ ျဖင့္ ျပႆနာမ်ားကုိ မေျဖရွင္းႏုိင္။ ျပည္တြင္းစစ္ကုိ မရပ္တန္႕ႏုိင္ပါ။ ျဖစ္ရွိေနေသာ ႏုိင္ငံေရးျပႆနာမ်ားႏွင့္ လက္နက္ ကုိင္ပဋိပကၡမ်ားကုိ မေျဖရွင္းႏုိင္ပါက ၿငိမ္းခ်မ္းေရး၊ ဖြံ႕ၿဖိဳးေရး၊ လူမႈလြတ္လပ္ခြင့္ႏွင့္ ဒီမုိကေရစီအခြင့္အေရးမ်ားသည္ လည္း မရွင္သန္ႏုိင္ေပ။ ကၽြႏု္ပ္တုိ႕ႏုိင္ငံ၏ ထူးျခားမႈတစ္ရပ္ျဖစ္ေသာ ဗမာမဟုတ္သည့္ တုိင္းရင္းသားလူမ်ဳိးမ်ား၏ ဦးေရသည္ ႏုိင္ငံလူဦးေရ၏ ထက္ဝက္ေက်ာ္ရွိေနျခင္း၊ ထုိလူမ်ဳိးစုမ်ား ေနထုိင္ေသာ နယ္ေျမမ်ားသည္ ျပည္ေထာင္စု တစ္ခုလုံး၏ ငါးပုံသုံးပုံေက်ာ္ရွိေနျခင္း၊ ထုိလူမ်ဳိးမ်ားစုအနက္ သမုိင္းေၾကာင္းအရ လြတ္လပ္ထင္ရွားစြာ ေနထုိင္လာခဲ့ ၾကသည္က မ်ားၿပီး ယေန႕အထိ အမ်ဳိးသားကုိယ္ပုိင္ျပဌာန္းခြင္းကုိ လုိလားေတာင္းဆုိေနသည့္ လူမ်ဳိးမ်ားျဖစ္ေနျခင္း တုိ႕သည္ ထူးျခားမႈျဖစ္သည္။

ထုိ႕ေၾကာင့္ ဤေနရာမ်ဳိး ဤအေျခအေနမ်ဳိးမ်ား၏အေရးကုိ ေနာက္ခ်န္ (သုိ႕မဟုတ္) ေဘးဖယ္ထားၿပီး ႏုိင္ငံေရး ျပႆနာမ်ားကုိ ေျဖရွင္းႏုိင္ပါက အခ်ိန္ကုန္၊ လူပန္း၊ သံသယမ်ားကုိ ပို၍ တုိးပြားေစ႐ုံသာ ျဖစ္မည္။ ထုိ႕ေၾကာင့္ ျပႆနာမ်ားကုိ အမွန္တကယ္ေျဖရွင္းလုိေသာဆႏၵရွိပါက “သုံးပြင့္ဆုိင္ေတြ႕ဆုံေဆြးေႏြးျခင္း” သည္သာ ေျပလည္မႈကုိ ေပးေဆာင္ႏုိင္ေသာ ထြက္ေပါက္ျဖစ္ေၾကာင္း အိပ္ေပ်ာ္ေယာင္ေဆာင္ေနသူမ်ားကုိ ထပ္မံလႈပ္ႏႈိး တင္ျပပါသည္။

ႏုိင္ဟံသာ

စစ္မွန္ေသာျပည္ေထာင္စုတည္ေဆာက္ေရး(ႏုိင္ဟံသာ) ေဆာင္းပါမ်ားမွ
စာေရးသူ၏ခြင့္ျပဳခ်က္အရျပန္လည္ေဖၚျပသည္။(အယ္ဒီတာ)