နအဖ စစ္အစိုးရသည္ “ျပည္ေထာင္စု မၿပဳိကဲြေရး၊ တိုင္းရင္းသားစည္းလံုးညီညြတ္မႈ မၿပဳိကဲြေရး” ဟူေသာ လက္သံုးစကားကို က်ယ္က်ယ္ေလာင္ေလာင္ ေအာ္ဟစ္ေျပာဆိုေနေလ၏။ တကယ္ေတာ့ ဤေျပာဆိုခ်က္မ်ားသည္ အသံေကာင္းဟစ္ေနျခင္းသာ ျဖစ္၏။ လက္ေတြ႕တြင္မူ ျပည္ေထာင္စု ၿပဳိကဲြေအာင္၊ တိုင္းရင္းသားစည္းလံုးညီညြတ္မႈ ၿပဳိကဲြေအာင္ သူတို႕ကသာ လုပ္ေဆာင္ေနၾကျခင္း ျဖစ္ပါ၏။

လြတ္လတ္ေရးရၿပီးသည့္ေနာက္ တိုင္းျပည္အတြင္း တိုင္းရင္းသားေဒသမ်ား၌ လက္နက္ကိုင္အုပ္စု တခုၿပီးတခု ေပၚေပါက္လာရျခင္းမွာ အမွန္တကယ္ေတာ့ အေၾကာင္းမဲ့ ထင္ရာစိုင္းခ်င္၍ ေပၚေပါက္လာ ရျခင္း မဟုတ္။ ေခတ္အဆက္ဆက္ျမန္မာအစိုးရတို႕က လြတ္လပ္ေရးႀကဳိးပမ္းစဥ္ကာလ တိုင္းရင္းသား တို႕ႏွင့္ သေဘာတူကတိျပဳထားေသာ ကတိကဝတ္ကို ေဖာက္ဖ်က္ေသာေၾကာင့္ ျဖစ္၏။ ထိုကတိကဝတ္သည္ကား တိုင္းျပည္လြတ္လပ္လွ်င္ ဗမာလူမ်ဳိးႏွင့္ တိုင္းရင္းသားအားလံုး ျပည္ေထာင္စု ႀကီးအတြင္း ေအးအတူပူအမွ် အတူတကြ လက္တဲြေနထိုင္သြားႏိုင္ၾကသည့္ ဖက္ဒရယ္ျပည္ေထာင္စုႏိုင္ငံႀကီး တည္ေထာင္သြားၾကမည္ ဟူေသာ ကတိကဝတ္ျဖစ္၏။ တကယ္လြတ္လတ္ေရး ရလာသည့္အခါ ဦးႏု အပါအဝင္ အစိုးရအဆက္ဆက္တို႕သည္ ထိုကတိကဝတ္ကို ေဖာက္ဖ်က္၍ မဟာဗမာလူမ်ဳိးႀကီးဝါဒျဖင့္ တိုင္းျပည္ကို အုပ္ခ်ဳပ္လ်က္ တိုင္းရင္းသားတို႕ကို တဖက္သတ္ ဖိႏိွပ္ အုပ္ခ်ဳပ္ခဲ့ၾကေလ၏။ တိုင္းသိျပည္သိ တကမၻာလံုးသိ ခ်ဳပ္ဆိုထားေသာ တိုင္းရင္းသား စည္းလံုးညီညြတ္မႈ၏ အျမဴေတျဖစ္သည့္ ပင္လံုစာခ်ဳပ္ႀကီး ကိုလည္း ေခ်ာင္ထဲထိုးထားခဲ့သည္မွာ လြတ္လပ္ေရးရစဥ္ကတည္းက ယခုအခ်ိန္အထိျဖစ္၍ မိႈတက္ပ်က္စီး သြားေလာက္ၿပီ ထင္ရသည္။

ဤေနရာ၌ ဖက္ဒရယ္ျပည္ေထာင္စု၏ သေဘာတရားကို စာေရးသူ ဉာဏ္မီ နားလည္သေလာက္ တင္ျပခ်င္ပါ၏။ စာေရးသူ ပညာသင္ၾကားခဲ့ရာ အိႏၵိယႏိုင္ငံႀကီးကို ဥပမာအျဖစ္ ရည္ညႊန္းလိုပါ၏။ အိႏၵိယႏိုင္ငံသည္ ျပည္နယ္ ၂၆ ခုျဖင့္ ဖဲြ႕စည္းထားၿပီး သူ့လူမ်ဳိးစုနွင့္သူ ရိွၾက၏။ လူမ်ဳိးစုေပါင္း ေျမာက္မ်ားစြာရိွၿပီး ကိုးကြယ္မႈဘာသာေပါင္းေျမာက္မ်ားစြာရိွသျဖင့္ ေျပာရလွ်င္ ျမန္မာႏိုင္ငံထက္ လူမ်ဳိးေရး ဘာသာေရး ႐ႈပ္ေထြးလွ၏။ (ျမန္မာနိုင္ငံ၌ လူမ်ဳိးစုေပါင္း ၁၃၅ မ်ဳိးရိွသည္ ဟု အစိုးရ၏ တရားဝင္ ေၾကညာခ်က္၌ ျပဆိုထားေသာအခ်က္သည္ အမွန္စင္စစ္ ကိုယ္ပိုင္အုပ္ခ်ဳပ္ခြင့္ ေတာင္းဆိုေနၾကေသာ တိုင္းရင္းသားတို႕ကို မ်က္လွည့္ျပေနျခင္းသာ ျဖစ္၏။ ကိုယ္ပိုင္အုပ္ခ်ဳပ္ခြင့္ေပးလွ်င္ လူမ်ဳိးစု ၁၃၅ မ်ဳိးလံုးကို ေပးရမည္ဟု တိုင္းရင္းသားတို႕ကို လွည့္စားေနျခင္းသာ ျဖစ္ပါ၏။ ဤသို႕ ၁၃၅ မ်ဳိးရိွေၾကာင္းကို မည္သူက မည္သို႕မည္ပံု စာရင္း ေကာက္ထားသနည္း။ ခ်င္းလူမ်ဳိးတို႕သည္ တေတာင္ေက်ာ္လွ်င္ စကားတမ်ဳိး ေျပာင္းသြားသည္ဟု ဆို၏။ ဤကဲ့သို႕ လူမ်ဳိးစုတစုအတြင္း ေျပာဆိုသည့္ဘာသာစကား ကဲြျပားမႈကိုလိုက္၍ ေရတြက္ျခင္းျဖစ္တန္ တူ၏။ ယင္းသည္လည္း တိုင္းရင္းသားလူမ်ဳိးစု အခ်င္းခ်င္း သို႕ေလာသို႕ေလာ ျဖစ္ေစရန္ တနည္းတဖံု ေသြးခဲြရန္ တိုက္ေပးျခင္း ျဖစ္ေလ၏။)

အိႏၵိယနိုင္ငံ၌ အမ်ဳိးသားဘာသာစကား (National Language)အျဖစ္ ဟိႏၵဴဘာသာစကားကို တႏိုင္ငံလံုး အသံုးျပဳ၏။ ထို႕ေနာက္ ျပည္နယ္တခုခ်င္းစီ၏ ဘာသာစကားကို ဒုတိယဘာသာစကား (Second Language)အျဖစ္ အသုံးျပဳ၏။ ထို႕ေၾကာင့္ တႏိုင္ငံလံုး အစိုးရ႐ံုးမ်ားတြင္ ႐ံုးသံုးဘာသာစကား (Official Language) သံုးမ်ဳိး ရိွေလ၏။ တစ္ – ဟိႏၵီ၊ နွစ္ – သက္ဆိုင္ရာ ျပည္နယ္ဘာသာစကား၊ သံုး - အဂၤလိက္ဘာသာစကား ျဖစ္၏။ တႏိုင္ငံလံုး ျပည္ေရးျပည္ရာကိစၥ အားလံုးတို႕၌ ဤဘာသာ စကားသံုးမ်ဳိးအနက္ ႏွစ္သက္ရာဘာသာတမ်ဳိးမ်ဳိးျဖင့္ အသံုးျပဳနိုင္ၾက၏။ ဥပမာ တမီး(လ္)နာဒူး ျပည္နယ္ ဆိုပါစုိ႕။ ဤျပည္နယ္အတြင္းေနသူတို႕သည္ ပထမဦးစားေပးဘာသာအျဖစ္ တႏိုင္လံုး၏အမ်ဳိးသားဘာသာ စကားျဖစ္ေသာ ဟိႏၵီဘာသာစကားကိုေသာ္လည္း အသံုးျပဳနိုင္၏။ သို႕မဟုတ္ သူတို႕လူမ်ဳိး၏ဘာသာစကား တမီး(လ္) ဘာသာကိုေသာ္လည္း အသံုးျပဳနိုင္၏။ သို႕တည္းမဟုတ္ အဂၤလိက္ဘာသာစကားကိုလည္း အသံုးျပဳႏိုင္၏။ စာသင္ေက်ာင္းမ်ား၌ ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားတို႕သည္ အဆိုပါဘာသာ ၃ မ်ဳိးအနက္ ႏွစ္သက္ရာ ဘာသာတမ်ဳိးမ်ဳိးျဖင့္ ေက်ာင္းစာဘာသာရပ္မ်ားကို ေလ့လာသင္ယူႏိုင္ၾက၏။ တကၠသိုလ္ပညာေရးစနစ္သည္လည္း ထိုနည္းအတိုင္းပင္ျဖစ္၏။ ဟိႏၵီဘာသာစကားႏွင့္ ဟိႏၵီစာကို ေျပာတတ္ေရးတတ္မွ တကၠသိုလ္တက္ခြင့္ရိွသည္ဟူ၍ ကန္႕သတ္ထားမႈမ်ဳိး မရိွပါ။

အုပ္ခ်ဳပ္ေရးအပိုင္း၌လည္း ျပည္နယ္တခုစီတခုစီ၌ ျပည္နယ္ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ဆိုတာ ရိွ၏။ ျပည္နယ္ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ကို ဗဟိုအစိုးရက သူတို႕စိတ္ႀကဳိက္ခန္႕အပ္ထားတာ မဟုတ္ဘဲ သက္ဆိုင္ရာျပည္နယ္အတြင္း ျပည္သူတို႕က ဒီမိုကေရစီစနစ္ျဖင့္ ေရြးေကာက္တင္ေျမွာက္ထားျခင္း ျဖစ္၏။ ျပည္နယ္တခုစီတခုစီ၌ ဥပေဒကဲြျပားျခားနားမႈ အနည္းငယ္ ရိွၾကၿပီး ျပည္နယ္တခု၏အေရးအရာကိစၥကို အျခားျပည္နယ္တခုက ဝင္ေရာက္စြက္ဖက္မႈ မရိွေစရပါ။ ဗဟိုအစိုးရကလည္း ဝင္ေရာက္ စြက္ဖြက္မႈ မျပဳရပါ။ ျပည္နယ္ဝန္ႀကီးမ်ားနွင့္ ျပည္နယ္အစိုးရ အဖဲြ႕အားလံုးတို႕သည္ ဗဟိုအစိုးရကို သစၥာခံရေလ၏။ ျပည္နယ္တခုခုအတြင္း မၿငိမ္သက္မႈျဖစ္လာလွ်င္ ဘယ္လိုမွ ထိန္း၍မရေသာအဆင့္သို႕ေရာက္မွ ဗဟိုအစိုးရက တိုက္႐ိုက္ ကိုယ္တြယ္ အုပ္ခ်ဳပ္ရေလ၏။ ဤကဲ့သို႕ အုပ္ခ်ဳပ္ေသာေၾကာင့္ လူဦးေရသန္းတေထာင္ရိွၿပီး မ်ားျပားလွေသာလူမ်ဳိးစုနင့္ မ်ားျပားလွေသာ ကိုးကြယ္မႈဘာသာတရားတို႕ျဖင့္ ျပည့္နွက္ေနေသာ ႀကီးမားလွေသာ အိႏၵိယနိုင္ငံသည္ ဟိႏၵဴနွင့္ အစၥလာမ္တို႕ျ့ဖစ္ၾကသည့္ ဘာသာေရးပဋိပကၡမွလဲြ၍ တျခားျပႆနာမ်ား ႀကီးႀကီးမားမား သိပ္ျဖစ္လွသည္ ကို မေတြ႕ရေပ။

ျမန္မာနိုင္ငံသည္ လူဦးေရလည္း အိႏၵိယေလာက္မမ်ား၊ နိုင္ငံအက်ယ္အဝန္းသည္လည္း အိႏၵိယနွင့္စာလွ်င္ မ်ားစြာေသး ငယ္၏။ ဘာသာေရးပဋိပကၡဆိုသည္မွာလည္း အစိုးရကမဖန္တီးလွ်င္ ဘာမွျဖစ္စရာ အေၾကာင္းမရိွ။ သို႕တိုင္လွ်က္ ဘာ ေၾကာင့္ယေန႕လို ျပႆနာေတြ ေထြျပားေနရသနည္း။ အေၾကာင္းမွာ မဟာဗမာလူမ်ဳိးႀကီးဝါဒေၾကာင့္ျဖစ္၏။ နိုင္ငံအတြင္း ကခ်င္၊ ကယား၊ ကရင္၊ ခ်င္း၊ မြန္၊ ရခိုင္၊ ရွမ္းတိုင္းရင္းသား လူမ်ဳိးေတြရိွပါလ်က္ ထိုျပည္နယ္မ်ားရိွ ႐ံုး၊ ေက်ာင္းတို႕၌ ၄င္းတို႕၏ဘာသာနွင့္စာေပ အသံုးျပဳမႈကို ပိတ္ပင္ထားသည္။ ဗမာစာနွင့္ဗမာစကားကိုသာ အသံုးျပဳခြင့္ျပဳထားသည္။ ထို႕ေၾကာင့္ တနိုင္ငံလံုးတြင္ ဗမာစာနွင့္ဗမာစကား တတ္မွသာ လူရာဝင္ၿပီး ဗမာစာနွင့္ ဗမာစကားမတတ္ၾကေသာ သန္း နွင့္ခ်ီေသာ တိုင္းရင္းသားလူမ်ဳိးစုတို႕ကို မဟာဗမာတို႕က အ႐ိုင္းအစိုင္း ငတံုးငအမ်ားအျဖစ္ သတ္မွတ္ၾကေလ၏။ စာ သင္ေက်ာင္းတို႕၌လည္း ဗမာစာ၊ ဗမာစကားတခုတည္းျဖင့္သာ ကန္႕သတ္ ထားသျဖင့္ တိုင္းရင္းသားလူမ်ဳိးစု ေက်ာင္း သားေက်ာင္းသူတို႕သည္ ၄င္းတို႕၏မိခင္ဘာသာစကားကိုသာ တတ္ေျမာက္ ျကေသာေၾကာင့္ တိုင္းရင္းသားေဒသတို႕၌ စာတတ္ေျမာက္မႈဦးေရနည္းပါးကာ တိုးတက္မႈမရိွဘဲ ဆုတ္ယုတ္သည္ထက္ ဆုတ္ယုတ္ေနၾကေလ၏။ အကယ္၍ အိႏၵိယႏုိင္ငံလို တိုင္းရင္းသားျပည္နယ္မ်ား၌ ၄င္းတို႕၏မိခင္ဘာသာစကားနွင့္ စာေပတို႕ကို ဖြင့္ထားေပးလွ်င္ ျပည္နယ္နွင့္ တိုင္းအသီးသီးတို႕၌ စာတတ္ေျမာက္မႈဦးေရ မ်ားျပားလာမည္ျဖစ္ျပီး ပညာေရးအဆင့္အတန္းျမင့္မားကာ လူေနမႈဘဝတို႕ သည္လည္း စည္ပင္တိုးတက္လာမည္အမွန္ျဖစ္၏။ ဤအခါ နိုင္ငံသည္လည္း တိုးတက္ဖြံ႕ၿဖဳိးလာမည္ျဖစ္သည္။ နအဖ စစ္အစိုးရနွင့္ ၄င္းတို႕ဘိုးေဘအဆက္ဆက္တို႕သည္ နိုင္ငံတဝန္းစာသင္ေက်ာင္းမ်ား၌ “ပညာျမင့္မွ လူူမ်ဳိးတင့္မည္” ဟူ၍ ေက်ာင္းတိုင္းေက်ာင္းတိုင္း၌ ဆိုင္းဘုတ္တင္ထားေသာ္လည္း ထိုဆိုင္းဘုတ္အေပၚ ေရးသားထားေသာစကား၏အဓိပၸါယ္
ကို ေရေရရာရာ သိရိွနားလည္ထားဟန္မတူပါ။

အုပ္ခ်ဳပ္ေရးအပိုင္းကိုလည္း ၾကည့္ပါ။ ဗဟိုအစိုးရကိုယ္၌က ျပည္သူတို႕က နွစ္သက္၍ေရြးေကာက္ တင္ေျမွာက္ထားေသာ အစိုးရမဟုတ္သျဖင့္ ျပည္နယ္နွင့္တိုင္းတို႕၌ အထူးဆိုေနဖြယ္မရိွေတာ့ၿပီ။ ရခိုင္ျပည္နယ္ကို မႏၲေလးမွဆင္းလာေသာ မႏၲေလးသား မဟာဗမာစစ္ဗိုလ္က လာေရာက္အုပ္ခ်ဳပ္လိုက အုပ္ခ်ဳပ္၏။ ကရင္ျပည္နယ္ကိုလည္း ေက်ာက္ဆည္မွလာေသာ ေက်ာက္ဆည္သား မဟာဗမာစစ္ဗိုလ္က လာေရာက္အုပ္ခ်ဳပ္လိုက အုပ္ခ်ဳပ္၏။ မြန္ျပည္နယ္ကိုလည္း မြန္လူမ်ဳိးတို႕က အုပ္ခ်ဳပ္ရတာမဟုတ္ဘဲ ဘယ္ကလာမွန္းမသိေသာ မဟာဗမာစစ္ဗိုလ္တို႕ကသာ လာေရာက္အုပ္ခ်ဳပ္၏။ အျခားအျခား ေသာ တိုင္းရင္းသားျပည္နယ္တို႕၌လည္း အုပ္ခ်ဳပ္သူအႀကီးအကဲတို႕သည္ ဘယ္အရပ္ကလာမွန္း မသိေသာ မိုးက်ေ႐ႊကိုယ္ မ်က္နွာစိမ္းမဟာဗမာစစ္ဗိုလ္တို႕သာ ျဖစ္ၾကေလကုန္၏။ မဟာဗမာျဖစ္သည့္အေလွ်ာက္ သူတို႕တာဝန္က်ရာ ျပည္နယ္တို႕၌ ဗမာစာ၊ ဗမာစကားမတတ္သျဖင့္ ပညာသင္ၾကားခြင့္ လက္လႊတ္ ဆံုး႐ံွုးရေသာ ပညာမတတ္သူ ေဒသခံတိုင္းရင္းသား လူမ်ဳိးတို႕ကို အေပၚစီးမွအုပ္ခ်ဳပ္ၾကေလ၏။ သို႕ျဖစ္၍ တိုင္းျပည္သည္ အဘယ္သို႕လွ်င္ ျပႆနာကင္းနိုင္ပါမည္နည္း။ ျပႆနာရိွေနလွ်င္ တိုင္းျပည္သည္ အဘယ္သို႕တိုးတက္ဖြံ႕ၿဖဳိးနိုင္မည္နည္း။

ျမန္မာနိုင္ငံ စစ္အစိုးရအဆက္ဆက္တို႕၏လက္ထက္၌ တိုင္းရင္းသားျပည္နယ္မ်ားတြင္ တာဝန္က် အုပ္ခ်ဳပ္ၾကေသာ အႀကီးအကဲ ဆိုသူတို႕သည္ မ်ားေသာအားျဖင့္ အသိပညာကင္းမဲ့စြာ အုပ္ခ်ဳပ္ၾကသည္က မ်ားေလ၏။ နအဖစစ္အစိုးရလက္ထက္ တြင္ အဆိုးဝါးဆံုးျဖစ္ေလ၏။ လြတ္လပ္မႈဆံုး႐ံွုးသျဖင့္ လြတ္လပ္မႈအတြက္ ရရာလက္နက္စဲြကိုင္ကာ ေတာ္လွန္တိုက္ခိုက္ ၾကေသာ တိုင္းရင္းသား ေတာ္လွန္ေရးသမား (သူတို႕အေခၚ ေသာင္းက်န္းသူ)တို႕ကို ေျခရာခံမတိုက္ခိုက္နိုင္သည့္အခါ တရြာလံုးကိုမီး႐ိႈ႕ျခင္း၊ အမ်ဳိးသမီးမ်ားကို မုဒိမ္းက်င့္ေစာ္ကားျခင္း၊ ပစၥည္းလု လူသတ္ျခင္းမ်ားကို အရမ္းကာေရာ လုပ္ေန ၾကသည္မွာ ဆယ္စုနွစ္ခ်ီ၍ပင္ ရိွလာခဲ့ၿပီျဖစ္ သည္။ တိုင္းရင္းသားေက်းရြာမ်ားရိွ အမ်ဳိးေကာင္းသမီးတို႕သည္ ဗမာစစ္သား လာလွ်င္ မ်က္နွာထြက္မျပရဲေလာက္ေအာင္ လံုရာၿခဳံရာအရပ္တို႕၌ ပုန္းေအာင္းရေသာအျဖစ္သို႕ ေရာက္ရိွၾကေလကုန္၏။

ေလာေလာလတ္လတ္ မၾကာလွေသးေသာကာလက ျဖစ္ေပၚခဲ့ေသာ မဟာဗမာစစ္ဗိုလ္တို႕၏ အေျမွာ္အျမင္ကင္းမဲ့မႈကို အလ်ဥ္းသင့္သျဖင့္ တင္ျပလို၏။ မြန္ျပည္နယ္၏ၿမဳိ႕ေတာ္ျဖစ္ေသာ ေမာ္လၿမဳိင္ၿမဳိ႕အဝင္ လမ္းဆံုႀကီး၌ မြန္လူမ်ဳိးတို႕၏ အမ်ဳိးသားသေကၤတျဖစ္ေသာ ဟသၤာပံုရုပ္တုကို ဖ်က္ခ်၍ ဘာမွန္းမသိေသာ ပံုႀကီးတခုျဖင့္ အစားထိုးခဲ့သည္ ဟု အင္ တာနက္သတင္းမ်ား၌ ဖတ္႐ွုလိုက္ရ၏။ တဖန္ ေမာ္လၿမဳိင္ၿမဳိ႕တြင္ မြန္ယဥ္ေက်းမႈျပတိုက္ရိွၿပီး ယင္း“မြန္ယဥ္ေက်းမႈျပတိုက္” အမည္ထိုးထားေသာ ဆိုင္းဘုတ္ကို ျဖဳတ္ခ်၍ “ေရွးေဟာင္းသုေတသနျပတိုက္” ဟူေသာအမည္ျဖင့္ အစားထိုးခ်ိတ္ ဆဲြျပန္သည္ ဟူေသာသတင္းကို ဓာတ္ပံုနွင့္တကြ ေတြ႕ျမင္လိုက္ရျပန္ေသာအခါ အလြန္ပင္စိတ္မသက္မသာ ျဖစ္ရျပန္ ေလ၏။ တိုင္းရင္းသားလူမ်ဳိးတို႕သည္ မိမိတို႕၏ယဥ္ေက်းမႈကိုပင္လွ်င္ ထုတ္ေဖာ္ခြင့္မရေအာင္ ျဖစ္ေနၾကေလ၏။ ယခု တေလာ တိုင္းရင္းသားလူမ်ဳိးတို႕အသီးသီးက ၄င္းတို႕၏ အမ်ဳိးသားေန႕ကို ဆင္ႏႊဲက်င္းပေနၾကရာ အစိုးရက တရားဝင္ခြင့္ မျပဳေသာေၾကာင့္ (ရာဇဝတ္မႈမဟုတ္ပါဘဲလ်က္) ခိုးေၾကာင္ခိုးဝွက္ ျပဳလုပ္ေနၾကရေလ၏။ ဤကဲ့သို႕ ခိုးေၾကာင္ခိုးဝွက္ လုပ္လာခဲ့ရသည္မွာ နွစ္အေတာ္ၾကာျမင့္ခဲ့ၿပီျဖစ္၏။ မ်ဳိးခ်စ္တိုင္းရင္းသားတို႕က ၄င္းတို႕၏မ်ဳိးဆက္သစ္မ်ားကို ၄င္းတို႕၏ မိခင္ဘာသာစကားနွင့္ စာေပမ်ားမတိမ္ေကာ၊ မပေပ်ာက္ရေလေအာင္ သင္ၾကားေပးလိုကလည္း အစိုးရက တရားဝင္ ခြင့္မျပဳသျဖင့္ ခိုးေၾကာင္ခိုးဝွက္သင္ၾကားေပးၾကရသည္မွာလည္း ကာလၾကာခဲ့ၿပီျဖစ္သည္။ ဒါကိုပဲ သူတို႕က “ျပည္ေထာင္ စုမၿပဳိကဲြေရး၊ တိုင္းရင္းသားစည္းလံုးညီညြတ္မႈမၿပဳိကဲြေရး” ဟုေခြးပါးစပ္က ႏုတ္စကားထြက္ဝံြ႕ၾကေသး၏။

၂ဝဝ၇ ခုနွစ္ ရဟန္းသံဃာေတာ္မ်ား၏ ေ႐ႊဝါေရာင္ေတာ္လွန္ေရးအၿပီးတြင္ စစ္အစိုးရ၏ ေသြးခဲြသပ္လွ်ိမႈ သည္ တိုင္းရင္း သားမ်ား အတြင္းသာမကေတာ့ဘဲ တနိုင္ငံလံုးရိွ နိုင္ငံသားအခ်င္းခ်င္းထဲမွာပင္လွ်င္ ဖြတ္ၾကားသာသာအဆင့္ရိွသည့္ ႀကံ့ဖြတ္အဖဲြ႕ဝင္မ်ားျဖင့္ အိုးမဲသုတ္ေသြးခဲြေနေလ၏။ အၾကပ္အတည္း ႀကီးမားလာသည့္အခါမွ လူထုေခါင္းေဆာင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကို ေတြ႕ရ မည္ဆိုေသာအခါ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကို ဟန္ျပေတြ႕လိုက္၏။ ေဒၚေအာင္ဆန္း စုၾကည္က တိုုင္းရင္းသားတို႕၏အေရးကို အေလး ထားစဥ္းစားေပးပါမည္ဟု ေစတနာစကားဆိုလာေသာအခါ “တိုင္းရင္း သားစည္းလံုးညီညြတ္ေရး” ဟုအသံေကာင္း ဟစ္ေနၾကေသာ ပညာမဲ့စစ္ဗိုလ္တို႕သည္ ေသြး႐ူးေသြးတမ္းျဖင့္ တိုင္းရင္း သားတို႕ကို မကဲြကဲြေအာင္ ေျဗာင္ေျဗာင္တင္းတင္းပင္ ေသြးခဲြေလေတာ့၏။

သို႕ေသာ္ သူတို႕၏လုပ္ရပ္သည္ ယခုအခါ ဗူးေပၚသလိုေပၚေနေလၿပီ။ သူတို႕စစ္ဗိုလ္ေတြၾကားမွာပင္လွ်င္ တေသြးတသံ တမိန္႕စနစ္ေၾကာင့္ ေလာေလာဆယ္ မတတ္သာ၍ ႀကိတ္မိွတ္ေနၾကရျခင္းျဖစ္ေလ၏။ မႀကဳိက္သူေတြက တေန႕ထက္ တေန႕ မ်ားျပားလာေန၏။ ဝန္ထမ္းေတြကလည္း သည္းခံနိုင္သည့္စြမ္းအား ေလ်ာ့ရဲလာေနၾကၿပီ။ ျပည္သူျပည္သား တို႕ကလည္း လံုးဝလက္မခံနိုင္ၾကေတာ့။ ကမၻာသူကမၻာသားတို႕ကမူ ျမန္မာစစ္အစိုးရကို လူသတ္သမား အ႐ိုင္းအစိုင္း အုပ္စုအျဖစ္ လူတိုင္းကအျပစ္တင္ေနၾကေလ၏။ ထို႕အျပင္ ရမ္ဘုိ ၄ ေဟာလိဝုဒ္႐ုပ္ရွင္ကားသည္ ျမန္မာစစ္အစိုးရ၏ သ႐ုပ္မွန္ကို ကမၻာသူကမၻာသား လူႀကီးလူငယ္တို႕၏စိတ္၌ ပို၍ ထင္ရွားေစေလ၏။ မတရားအသတ္ခံထားရသူတို႕၏ အေလာင္းေတြ ျမွဳပ္နံွထားသည့္ေနရာကို သူကိုယ္တိုင္ လိုက္လံျပသနိုင္သည္ဟု ရမ္ဘုိ ေျပာလာေသာအခါ ကမၻာသူ ကမၻာသားတို႕က ပို၍စိတ္ဝင္တစား ျဖစ္ၾကေလ၏။

တိုင္းရင္းသားလူမ်ဳိးမ်ားအပါအဝင္ ျမန္မာျပည္သူျပည္သား အားလံုးတို႕သည္ ရက္စက္ၾကမ္းၾကဳတ္လွေသာ စစ္အစိုးရ၏ မတရား ဖိနိွပ္မႈေအာက္မွ လြတ္ေျမာက္ရန္ အာသာဆႏၵျပင္းျပလ်က္ရိွၾက၏။ သို႕အတြက္ တိုင္းျပည္၏အနာဂတ္အတြက္ ေတြ႕ဆံုေဆြးေႏြး အေျဖရွာကာ တိုင္းရင္းသားမ်ားအပါအဝင္ နိုင္ငံသားအားလံုးတို႕၏ အခြင့္အေရးကို အာမခံခ်က္ေပးနိုင္ မည့္စစ္မွန္၍ အဓြန္႕ရွည္ၾကာ တည္တံ့ခိုင္ၿမဲမည့္ ျပည္ေထာင္စုေပၚေပါက္လာရန္ စြမ္းေဆာင္ရာ၌ တိုင္းသူျပည္သားအားလံုး တေယာက္တေပါက္ ျဖစ္မေနၾကဘဲ ညီညီၫြတ္ၫြတ္ျဖင့္ လက္တဲြႀကဳိးပမ္းအပ္ပါ၏။