မြန္ျပည္နယ္(၁၀)ၿမဳိ႕နယ္အတြင္း မဲဆႏၵနယ္ေျမတုိင္းမွာ ႀကံ႕ဖြတ္ပါတီနဲ႔ တစညပါတီတုိ႔ ေနရာအျပည့္ အၿပဳိင္ႀကဲၾကပါတယ္။ မြန္တုိင္းရင္းသားကုိယ္စားျပဳ မြန္ေဒသလုံးဆုိင္ရာပါတီကေတာ့ ဘီးလင္း၊ က်ဳိက္ထုိနဲ႔ သထုံၿမဳိ႕နယ္အတြင္းကုိ လူ၊ အခ်ိန္၊ ေငြေတြ လုံးဝမကပ္ႏုိင္တဲ့အတြက္ ဒီျမဳိ႕နယ္ေတြမွာ တစညပါတီနဲ႔ ႀကံဖြတ္ပါတီကပဲ အဓိကၿပဳိင္ဖက္ေတြ ျဖစ္ေနပါၿပီ။ ဒီေ႐ြးေကာက္ပြဲမွာ တစညေတြ ဘယ္လုိပဲဝင္ၿပဳိင္ပါေစ ႀကံ႕ဖြတ္ပါတီကုိ လုံးဝမွႏုိင္မွာမဟုတ္ဘူးလုိ႔ ဆုိလုိခ်င္ပါတယ္။

သထုံခ႐ုိင္၊ ေပါင္ၿမဳိ႕နယ္ မဲဆႏၵနယ္ေျမမွာ လႊတ္ေတာ္သုံးရပ္စလုံးအတြက္ မြန္ေဒသလုံးဆုိင္ရာပါတီက ဝင္ၿပဳိင္ပါတယ္၊ သုိ႔ေသာ္ လက္ေတြ႔အရ အႏုိင္ရဖုိ႔လမ္းမျမင္ေသးပါ၊ ၁၉၆၀၊ ၁၉၉၀ ခုႏွစ္ ဒီမုိကေရစီေ႐ြးေကာက္ပြဲေတြမွာလည္း ဒီအေပါင္ၿမဳိ႕နယ္ကေန မြန္အမတ္တစ္ေယာက္တစ္ေလမွ မရ႐ွိခဲ့ဖူးပါ၊ ခုခ်ိန္ခါမွာလည္း ႀကံ႕ဖြတ္မဲေအာင္ႏုိင္ေရး မဟာစီမံကိန္းေတြ႐ွိေနယုံမ်ွမက ဒီေ႐ြးေကာက္ပြဲကုိ မြန္အမ်ဳိးသားဒီမုိကေရစီအဖြဲ႔ကလည္း လက္မခံတာေၾကာင့္ ေဒသခံမြန္တုိင္းရင္းသားေတြ မဲမေပးေရး သပိတ္ေမွာက္ေနတာကလည္း ျပႆနာတရပ္အျဖစ္ ၾကားသိေနရပါေသးတယ္။ ဒီေတာ့ သထုံခ႐ုိင္(၄)ၿမဳိ႕နယ္အတြင္း မြန္ေဒသလုံးဆုိင္ရာပါတီ အေနနဲ႔ ကံေကာင္းရင္ အမတ္တစ္ပါးေလာက္မ်ွ ရမွရႏုိင္ပါ့မလားပဲ။

အဲဒါအျပင္ လက္႐ွိမြန္အမတ္ေလာင္းေတြမွာလည္း ႏုိင္ငံေရးေလာကနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့အရည္အခ်င္း မ႐ွိသူေတြလည္း ပါဝင္ေနပါတယ္၊ ႏုိင္ငံေရးေလာကမွာ ကုိယ့္အရည္အခ်င္း ဘယ္လုိအဆင့္အတန္းမွာ ႐ွိေနတာကုိနားလည္ေပမယ့္လည္း ဆရာ့ဆရာၾသဇာေတြကုိ မလြန္ဆံဝန္႔သူေတြနဲ႔ မြန္ဆုိရင္ၿပီးေရာ မိမိအရည္အခ်င္းအဓိကမဟုတ္ဆုိၿပီး ၾကက္ကန္းအေတြးဝင္ အမတ္ေလာင္းေတြကိုိလည္း ေတြ႔ေနရပါတယ္။ နာမည္တတ္ၿပီး မေျပာေကာင္းပါ။

က်ဳိက္မေရာ၊ မုဒုံနဲ႔ ေရးၿမဳိ႕နယ္ေတြမွာဝင္ၿပဳိင္မယ့္ မြန္ေဒသလုံးဆုိင္ရာပါတီကုိယ္စားလွယ္ေလာင္းေတြကေတာ့ သက္ဆုိင္ရာ ေနရာေဒသနဲ႔လုိက္ဖက္တဲ့ အရည္ခ်င္းေတြ႐ွိတာေတြ႔မိပါတယ္။ သိကၡာ၊ ႏုိင္ငံေရးအေတြ႔အႀကဳံ၊ ပညာ၊
ၾသဇာအ႐ွိအဝါေက်ာ္ၾကားမႈ ႐ွိၾကပါတယ္၊ ဒါေပမယ့္ ႀကံ႕ဖြတ္ပါတီနဲ႔ေတာ့ ကုိယ္ငါးဆယ္သူငါးဆယ္၊ ဒီေဒသႀကံ႕ဖြတ္ကလည္း ႐ုိးသားတဲ့ပညာတတ္မြန္ေတြကုိ အမတ္ေလာင္းေ႐ြးခ်ယ္ သတ္မွတ္ႏုိင္ခဲ့လုိ႔ပါပဲ။

ေနာက္တစ္ခ်က္က သံျဖဴဇရပ္ၿမဳိ႕နယ္ မြန္ေဒသလုံးဆုိင္ရာပါတီ ကုိယ္စားလွယ္အမတ္ေလာင္းေတြကုိေတာ့ လူသိနည္းလွပါတယ္၊ ဘာသာေရး၊ အမ်ဳိးသားေရး၊ ႏုိင္ငံေရး၊ စာေပ၊ ယဥ္ေက်းမႈနယ္ပယ္က မြန္ပုဂၢဳိလ္ေတြကလည္း ဒီမြန္ကုိယ္စားလွယ္ေလာင္းေတြကုိ ခုထက္တုိင္သဲသဲကြဲကြဲ ႐ုပ္ဟန္မဖမ္းမိၾကေသးပါ၊ မြန္အမ်ဳိးသားဒီမုိကေရစီအဖြဲ႔နဲ႔ မြန္ျပည္သစ္ပါတီကေအာက္ေျခအမာခံလူငယ္ေတြကလည္း ဒီေ႐ြးေကာက္ပြဲအေပၚ အားေပးလႈပ္႐ွားမႈျပဳလုပ္တာမ႐ွိတဲ့အျပင္ မဝင္သင့္ဘူးဆုိတဲ့ေဝဖန္သံေတြကလည္း ဒီေဒသမွာ က်ယ္ေလာင္ေနပါတယ္။ ေနာက္ၿပီး ႀကံဖြတ္ကလည္း သံျဖဴဇရပ္ၿမဳိ႕ေပၚမက လက္ေအာက္ခံက်ဳိကၡမီၿမဳိ႕နဲ႔ က႐ုပၸိစံျပေက်း႐ြာေတြမွာ အဓိကအမာခံနယ္ေျမ တည္ေဆာက္ထားျပန္ေတာ့ မြန္ေဒသလုံးဆုိင္ရာပါတီအေနနဲ႔ စည္း႐ုံးေရးအရ အလြန္အားနည္းေနတာ ေတြ႔မိရပါတယ္။

ေမာ္လၿမဳိင္ၿမဳိ႕နယ္ မဲဆႏၵနယ္ေျမေတြမွာေတာ့ မြန္လူဦးေရအေတာ္အတန္႐ွိတယ္ဆုိေပမယ့္လည္း တ႐ုပ္၊ ကုလား၊ ဗမာနဲ႔ အျခားလူမ်ဳိးစုံေရေႏွာေနၾကတဲ့အျပင္ အေ႐ွ႕ေတာင္တုိင္းစစ္ဌာနခ်ဳပ္နဲ႔ ဝန္ထမ္းအမ်ားဆုံး႐ွိတဲ့ၿမဳိ႕ ျဖစ္တဲ့အတြက္ ဆႏၵမဲျပားေတြဟာ ႀကံ႔ဖြတ္လက္ထဲ မလြဲေရာက္ႏုိင္ပါတယ္။ ေခ်ာင္းဆုံ(ဘီလူးကၽြန္း) ၿမဳိ႕နယ္မွာလည္း မြန္ေဒသလုံးဆုိင္ရာပါတီအဖုိ႔ မဲေအာင္ႏုိင္ေရးအတြက္ မလြယ္ကူလွပါဘူး။

တခ်က္ကေတာ့ ႀကံဖြတ္ပါတီဟာ လူထုေအာ့ႏွလုံးနာေနတဲ့ပါတီျဖစ္ေနတဲ့အတြက္ေၾကာင့္ မဲထည့္ၾကမယ့္ျပည္သူေတြဟာ မြန္ေဒသလုံးဆုိင္ရာပါတီကုိ မဲေပးလိမ့္မယ္လုိ႔ လုိရာဆြဲေတြးေနသူေတြလည္း ႐ွိတတ္ပါတယ္။ ဥပမာ NLD ကမဲထည့္ေလမလားေပါ့၊ ဒါေပမယ့္ သိရသေလာက္ NLD ကလူေတြလည္း ဒီေ႐ြးေကာက္ပြဲကုိ ႏုိးပဲတဲ့၊ ေဘးကထုိင္ၾကည့္ေနမယ္။ ဘယ္သူေတြေမာသလဲ။

ႀကံဖြတ္ပါတီဟာ စစ္တပ္၊ ဝန္ထမ္းနဲ႔ မီးသတ္၊ ၾကက္ေျခနီ၊ မိခင္ခေလးေစာင့္ေ႐ွာက္ေရးအသင္းစတဲ့ သူ႔ပါတီဝင္ေတြ အားလုံးႀကဳိတင္မဲ စု႐ုံးထည့္ၾကပါလိမ့္မယ္၊ ေ႐ြးေကာက္ပြဲက်င္းပမယ့္ ႏုိဝင္ဘာ(၇) ရက္ေန႔မွာေတာ့ သူ႔လူေတြ၊ စြမ္းအား႐ွင္ေတြ မဲ႐ုံလုံၿခဳံေရး၊ မဲဆြယ္စည္းေရးလုပ္ရမွာျဖစ္လုိ႔ရယ္ သူ႔လူေတြကုိ လုံးဝစိတ္မခ်တာကလည္းတေၾကာင္း သူတုိ႔မ်က္စိေ႐ွ႕ေမွာက္မွာ သီးသန္႔ႀကဳိတင္မဲထည့္ၾကပါလိမ့္မယ္။

“ေ႐ြးေကာက္ပြဲက်င္းပမည့္ေန႔တြင္ မဲဆႏၵနယ္ျပင္ပသုိ႔ သြားေရာက္ရန္႐ွိပါက ႀကဳိတင္ဆႏၵမဲလက္မွတ္ျဖင့္ ဆႏၵမဲေပးခြင့္႐ွိ” တယ္လုိ႔ စက္တင္ဘာ(၁၁) ရက္ေန႔က ထုတ္ေဝတဲ့ စစ္အစုိးရသတင္းစာ ေဆာင္းပါးတစ္ပုဒ္မွာ ေရးသားထားပါတယ္။

ေနာက္တစ္ခ်က္ကေတာ့ တရားမဝင္ျပည္ပေရာက္ေန႐ွိေနသူေတြကုိလည္း သက္ဆုိင္ရာရယကေတြမွာ စာရင္းျပဳစုထားၿပီးျဖစ္တဲ့အတြက္ အဲဒီလူေတြကုိယ္စား ရယကေတြက ႀကံ႕ဖြတ္အတြက္ ႀကဳိတင္ မဲထည့္ေပးႏုိင္ပါေသးတယ္။ လက္႐ွိကာလမွာ အသက္အရြယ္ေရာက္ၿပီး ျပည္ပႏုိင္ငံအသီးသီးမွာ ေရာက္႐ွိေနထုိင္ေနၾကတဲ့ မြန္လူဦးေရ အရည္အတြက္စာရင္းအတိအက်ရ႐ွိဖုိ႔ ခက္ေသးေပမယ့္ သိန္းဂဏန္းခ်ီ ႐ွိေနပါတယ္။ ဒီမဲျပားေတြကလည္း ႀကံ႕ဖြတ္မဲအတြက္ ေသခ်ာေနပါၿပီ။

၁၉၉၀ ေ႐ြးေကာက္ပြဲကာလမွာ မြန္ျပည္နယ္အတြင္း ၿမဳိ႕နယ္တစ္ခုမွာမဲဆႏၵနယ္ေျမ(၂)ခုစီ ႐ွိပါတယ္။ က်ဳိက္မေရာ၊ မုဒုံ၊ သံျဖဴဇရပ္၊ ေရးၿမဳိ႕နယ္စတဲ့ မဲဆႏၵနယ္ေျမေတြမွာ မြန္အမ်ဳိးသားဒီမုိကေရစီအဖြဲ႔က လႊတ္ေတာ္အမတ္တစ္ဦးစီပဲ အႏုိင္ရခဲ့တာပါ၊ ကရင္ျပည္နယ္ ေကာ့ကရိတ္မွာလည္း တစ္ဦးထပ္ရေတာ့ စုစုေပါင္း အမတ္ဦးေရ (၅) ဦးရခဲ့တာေပါ့။ အဲဒီကာလဟာ ၁၉၉၀ ေ႐ြးေကာက္ပြဲအေပၚ မြန္တမ်ဳိးသားလုံး တစိတ္တဝမ္းထဲ ေထာက္ခံအားေပးခဲ့တဲ့ကာလလည္းျဖစ္ေနၿပီး မြန္အမတ္ေလာင္း (၁၉) ဦး ဝင္ၿပဳိင္ခဲ့ပါတယ္။

ဒီလာမယ့္ေ႐ြးေကာက္ပြဲမွာ မြန္ျပည္နယ္အတြင္း မြန္ေဒသလုံးဆုိင္ရာပါတီအေနနဲ လႊတ္ေတာ္သုံးရပ္အတြက္ ကုိယ္စားလွယ္အမတ္ေလာင္း(၂၉) ဦးဝင္ၿပဳိင္ပါလိမ့္မယ္၊ မြန္အမ်ဳိးသားဒီမုိကေရစီက ၁၉၉၀ ေ႐ြးေကာက္ပြဲမွာ ေ႐ြးခ်ယ္ခံခဲ့ရတဲ့အမတ္ဦးေရ(၄) ဦးထက္ ပုိမွာလားေလ်ာ့မွာလားကုိေတာ့ ရင္တမမနဲ႔ေစာင့္ၾကည့္ေနရမယ့္ အေျခအေနေတြပါ။

တရားမ်ွတမႈ႐ွိတဲ့ေ႐ြးေကာက္ပြဲဆုိရင္ မြန္အမ်ဳိးသားထုတရပ္လုံးက ပါဝင္ဆင္ႏြဲမွာျဖစ္လုိ႔ ကုိယ့္အမ်ဳိးသားေရးအတြက္ ေ႐ွ႕တန္းကပါဝင္ဦးေဆာင္သြားမယ့္ မြန္ႏုိင္ငံေရးေခါင္းေဆာင္ေကာင္းေတြကုိ တစိတ္ထဲတဝမ္းထဲ ညီညီၫြတ္ၫြတ္နဲ႔ ေထာက္ခံသြားၾကမွာမလြဲပါ။ သုိ႔ေသာ္ တရားမ်ွတမႈမ႐ွိတဲ့ေ႐ြးေကာက္ပြဲဟာ လိမ္ပဲြႀကီးျဖစ္တာမုိ႔ မၾကာမီေပၚထြက္လာမယ့္ မြန္အမ်ဳိးသားႏုိင္ငံေရးေခါင္းေဆာင္ေတြ ဘယ္သူျဖစ္မလဲဆုိတာကုိ စာေရးသူအပါအဝင္ မြန္တုိင္းရင္းသားအခ်ဳိ႕ ဆႏၵမဲမထည့္ေပးႏုိင္တာကုိ သိနားလည္ခြင့္လႊတ္ေပးေစေၾကာင္း။

မွတ္ခ်က္။    ။ စာေရးသူ၏အျမင္သာျဖစ္သည္၊ ေကာင္းဝါသတင္းဌာနအာေဘာ္မဟုတ္ပါ(အယ္ဒီတာ)